Επιπλέον, στην περίπτωση της «εφεδρείας» ανέκυψαν: α) τα προβλήματα που γεννούσε το πλέγμα των συνταγματικών διατάξεων του άρθρου 103 περί «μονιμότητας» των δημοσίων υπαλλήλων, β) η δημόσια διαμάχη δύο Υπουργών της ίδιας κυβέρνησης, που ο ένας διαδέχτηκε τον άλλον, για το τι μπορούσε, τι έπρεπε και πώς έπρεπε να γίνει, γ) μια «εφαρμοστική» πράξη (Εγκύκλιος) που δημιουργούσε αντί να λύνει προβλήματα: στην εφεδρεία υπήχθησαν, σε πρώτη φάση, 151 οργανισμοί, πολλοί από τους οποίους είτε δεν ανήκαν, οργανικά ή οικονομικά, στο Δημόσιο τομέα, είτε ήταν τόσο ολιγάριθμοι σε προσωπικό ή εκτελούσαν τόσο σημαντικό κοινωνικό έργο (παιδιά, ναρκωτικά, ψυχική υγεία), που δεν είχαν αντικειμενικά τη δυνατότητα να «χάσουν» προσωπικό, δ) η αξιωματική αντιπολίτευση, για μια ακόμα φορά, ενήργησε με απίστευτο λαϊκισμό, αφού, ενώ η ίδια είχε αρχικά ανασύρει την ιδέα της «εφεδρείας», όταν ήρθε η ώρα –έστω έτσι- να εφαρμοστεί, δήλωσε περήφανα ότι είναι «αντιδημοκρατική» και ότι, όταν (εάν, αν, ην) έρθει η ίδια στην εξουσία, θα επαναφέρει τους «εφέδρους» στις θέσει τους.
Αποτέλεσμα: οι βαριές συνέπειες που ζητούνται από τους πολίτες (δεν είναι λίγο, όπως και να ξεκίνησε και όπως και να εξελίσσεται η σχέση σου με το Δημόσιο, ξαφνικά να κινδυνεύει), δεν βρίσκουν ανταπόκριση στην κυβερνητική πράξη. Ήδη η συγκεκριμένη «μεταρρύθμιση» βρίσκεται στον αέρα, αφού, μπροστά στα νομικά προβλήματα και τη μη σύμπραξη των εμπλεκόμενων οργανισμών, η κυβέρνηση ανήγγειλε μια «μικρή» αναβολή. Η ισοπεδωτική λογική των λεγόμενων «οριζόντιων» ρυθμίσεων (στο ίδιο καλάθι ο ΟΣΕ και ένα μικρό κέντρο πρόνοιας) συνεχίζει να θριαμβεύει –αλλά και να καθιστά αδύνατες τις πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Η δε εικόνα που δίνει το Κράτος μας –στους πολίτες αλλά και στους πιστωτές-επιτηρητές του- είναι … αυτή που είναι. Και που εξηγεί σχεδόν τα πάντα.
Social Media