Η κυβέρνηση Θαπατέρο, λοιπόν. Που φεύγει, μετά από 7 χρόνια, από την εξουσία (χτες έκλεισε η Βουλή, σε ένα μήνα έρχονται οι πρόωρες γενικές εκλογές), αφήνοντας μια «κληρονομιά» 5 εκατομμυρίων ανέργων, έχοντας, με το βαρύ τίμημα πρωτοφανών περικοπών και λιτότητας, οριακά γλιτώσει την υπαγωγή σε μηχανισμό στήριξης κι έχοντας πρόσφατα εισαγάγει στο Σύνταγμα το λεγόμενο «χρυσό κανόνα» μη υπέρβασης του δημοσιονομικού ελλείμματος. Μια κυβέρνηση, κι ένα σοσιαλιστικό κόμμα, που βαδίζουν προς μια βέβαιη εκλογική ήττα. Αλλά που πρόλαβαν να ψηφίσουν και –το κυριότερο- να εφαρμόσουν μια σειρά μεταρρυθμίσεων, που άλλαξαν το πρόσωπο της χώρας.
Ιδού τα κυριότερα βήματα μιας πραγματικής κοσμογονίας. Στο πεδίο των δικαιωμάτων: νόμος κατά της ενδο-οικογενειακής βίας, κατά του παραδοσιακού «ματσίσμο», που στοίχισε το 2003 τη ζωή σε 77 γυναίκες΄ επιτάχυνση διαδικασίας διαζυγίου, αναγνώριση δικαιώματος άμβλωσης, γάμος ομοφυλοφίλων, με δικαίωμα υιοθεσίας (17.000 τέτοιοι γάμοι μετά το 2005)΄ αναγνώριση «υποβοηθούμενης κύησης» και «θεραπευτικής κλωνοποίησης»΄ νόμος για την πραγματική ισότητα των φύλων (με συνέπειες στην εργασία, στην άδεια μητρότητας, στην πολιτική συμμετοχή)΄ νόμος για την προστασία των «εξαρτώμενων», λόγω κατάστασης υγείας, ατόμων (με προβλέψεις περί τηλε-ιατρικής, βοήθειας στο σπίτι, προσωπικών βοηθών και οικονομικού βοηθήματος)΄ «τσεκ-μπεμπέ» (2.500 ευρώ) για κάθε παιδί που γεννιόταν μετά το 2007. Στο πεδίο της κοινωνικής ενσωμάτωσης και δικαιοσύνης: οριστικά τελευταία νομιμοποίηση των μεταναστών (580.000 το 2005), αλλά με αυστηρά κριτήρια, συνδεόμενα και με την άδεια εργασίας΄ νόμος για την Παιδεία, με άνοιγμά της και αποσύνδεση από την επιρροή της καθολικής Εκκλησίας (που έβγαλε, χωρίς αποτέλεσμα, μισό εκατομμύριο στους δρόμους)΄ αλλαγή στον τρόπο χρηματοδότησης των αυτόνομων Περιφερειών, ώστε να αποκτήσουν πολύ μεγαλύτερα περιθώρια επιλογών και κινήσεων΄ νόμος για την Ιστορική Μνήμη, που αναγνώρισε τα θύματα του Εμφυλίου και της Δικτατορίας και υποχρέωσε τις δημόσιες αρχές να αφαιρέσουν όλα τα δημόσια ενθύμια του φρανκισμού.
Είναι αλήθεια ότι, μετά το 2010, ο μεταρρυθμιστικός οίστρος έπεσε: τα τελευταία χρόνια της σοσιαλιστικής θητείας σφραγίζονται από τη σκλήρυνση των ποινών στον Ποινικό Κώδικα, μια «φιλελεύθερης» κατεύθυνσης («ευελιξία» πριν από την ασφάλεια) αλλαγή στο εργατικό δίκαιο και στις συντάξεις και έναν περιβαλλοντικό νόμο που έμεινε στα λόγια και στα χαρτιά. Η κρίση και η κόπωση έκαμψαν και το Θαπατέρο. Αλλά θα ήταν άδικο να μην του αναγνωριστεί μια σειρά πραγματικών μεταρρυθμίσεων που συνιστούν την πεμπτουσία της προοδευτικότητας.
Για πόσες άραγε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορούμε να το ισχυριστούμε αυτό;
Social Media