Η –ύστατη;- αλλαγή στάσης της διεθνούς κοινότητας έναντι του «ελληνικού προβλήματος» μπορεί να διαβαστεί ως
● κερδοσκοπική επίθεση για την πτώση μιας χώρας και του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος (θεωρία που διατύπωσε δημόσια χτες στο Στρασβούργο ο επικεφαλής της Σοσιαλιστικής ομάδας Μάρτιν Σουλτς)
● ενορχηστρωμένη πίεση των άλλων κυβερνήσεων ώστε να πάρει επιτέλους η Αθήνα τα μέτρα που βολεύουν τις Αγορές, στις διαταγές των οποίων βρίσκεται η «ευρωπαϊκή διακυβέρνηση» (και στα οποία μέτρα –κατά λάθος; ή μήπως από όψιμο σοσιαλιστικό ζήλο;- αποφάσισε να «αντισταθεί» η ελληνική κυβέρνηση)
● ένδειξη ότι η Ελλάδα έχει χάσει την αξιοπιστία της και αντ’ αυτής (γιατί, ως γνωστόν, όταν το γυαλί ραγίσει, δεν ξανακολλάει) ελπίζεται ότι, υπό την απειλή διακοπής της έξωθεν βοήθειας, θα επανέλθει στον «ίσιο δρόμο». Κρίσιμη είναι εδώ και η συγκριτική/παραδειγματική παράμετρος: αφενός η Ελλάδα υστερεί πολύ συγκρινόμενη με τις δύο άλλες «χώρες του Μνημονίου», αφετέρου η σκληρή στάση θεωρείται ότι λειτουργεί αποτρεπτικά για τους «μεγάλους ύποπτους» που έχουν πλέον εμφανιστεί στον ορίζοντα (Ισπανία και Ιταλία).
Θεωρώ την πρώτη ερμηνεία πολύ απλουστευτική (οι κερδοσκόποι εκμεταλλεύονται τις συνθήκες που οι πολιτικοί δημιουργούν). Η δεύτερη έχει ψήγματα αλήθειας (τα καθ’ υπαγόρευση μέτρα εμείς ξέρουμε πού θα οδηγήσουν, όμως αυτό ελάχιστα ενδιαφέρει εκείνους που τα υπαγορεύουν) αλλά και μπόλικη δημαγωγία (το «πακέτο» έχει ασφαλώς προβλήματα και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αδυναμίες, αλλά στόχος είναι μάλλον να βοηθήσουν παρά να «σκοτώσουν» την Ελλάδα). Η τρίτη περιέχει, κατά τη γνώμη μου, τα βασικά στοιχεία της πραγματικότητας.
Ναι, η πίεση δεν είναι τυχαία, ούτε αθώα, αλλά ο καθοριστικός παράγοντας δεν είναι εξωτερικός αλλά ελληνικός: η αδυναμία τήρησης των συμφωνιών και, ιδίως, προόδου των μεταρρυθμίσεων. Ακόμα και το κλείσιμο, από την τρόικα, της δυνατότητας επαναδιαπραγμάτευσης πτυχών του προγράμματος σε αυτή την απώλεια αξιοπιστίας οφείλεται (κάποτε μας παρακαλούσαν για δικές μας προτάσεις, που ακόμα τις περιμένουν).
Να λοιπόν ο φαύλος κύκλος: συμφωνήσαμε σε ένα σχέδιο που αποδεικνύεται ότι δεν μπορούσαμε να εφαρμόσουμε, μη εφαρμόζοντας το χάνουμε και τα ελάχιστα περιθώρια που εξαρχής είχαμε και χάνοντας τα καθιστούμε αναποτελεσματική ακόμα και την -υποθετική και καθυστερημένη- εφαρμογή των έξωθεν εκπορευόμενων μέτρων. Όλα αυτά δεν σημαίνουν αναγκαστικά οικονομική χρεοκοπία (γιατί παραμένει, αν όχι το χειρότερο, πάντως το δυσκολότερο ενδεχόμενο για την Ευρωζώνη). Από πολιτική όμως άποψη –και εννοώ ολόκληρο το ελληνικό σύστημα, υπό ευγενή μάλιστα ευρωπαϊκή χορηγία- δυσκολεύομαι να βρω άλλη λέξη
Social Media