Το Ασφαλιστικό θα (μπορούσε να) ήταν επίσης ευκαιρία να ξεκαθαρίσει με τρόπο πολιτικά και παιδαγωγικά πειστικό η σχέση του Μνημονίου με τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης. Ναι, το Μνημόνιο θέτει πλαίσια, χρόνου και αποτελέσματος, συχνά ασφυκτικά. Όχι, όμως, δεν περιέχει τέτοιο βαθμό εξειδίκευσης που να αποκλείει επιλογές και χειρισμούς από την κυβέρνηση με βάση τις αρχές της, την ιδεολογία της και την αίσθησή της για το δίκαιο. Παράδειγμα: επιτάσσεται συγκεκριμένη εξοικονόμηση, αλλά όχι η αναγκαστική ισοπέδωση των χαμηλότερων συντάξεων. Πολεμώντας ή υπερασπίζοντας ανεμόμυλους (το ίδιο το Μνημόνιο, που προσδιορίζει πολλά πράγματα, δεν μπορεί να αλλάξει, αλλά δεν είναι και οι ταμπλέτες του Μωυσή), μεγάλο μέρος της πολιτικής τάξης απλώς δεν κάνει το εκ των περιστάσεων καθήκον της. Το καθήκον αυτό συνίσταται στην αναζήτηση ή ανακάλυψη των δικαιότερων και αποτελεσματικότερων, εντός του Μνημονίου, τρόπων για να επέλθουν οι απαραίτητες δομικές αλλαγές χωρίς να συνθλιβεί ο κοινωνικός ιστός της χώρας.
Βρισκόμαστε έτσι σήμερα μπροστά στη δυσάρεστη κατάσταση, μια απαραίτητη, το ξαναλέω, μεταρρύθμιση να προκαλεί αποστροφή και σε πολλούς από τους κυβερνητικούς βουλευτές που ετοιμάζονται να την ψηφίσουν, να δημιουργεί ένα λαϊκό μέτωπο κατά του Μνημονίου και να συσπειρώνει, με διαφορετικό τρόπο, όλες τις συνιστώσες της αντιπολίτευσης. Πιστεύω ότι δεν ήταν νομοτελειακό να εξελιχθούν έτσι τα πράγματα.
Social Media