Η ελληνική και η ευρωπαϊκή γνώμη θα συγκράτησαν ίσως πρωτοβουλίες όπως το λάβρο κήρυγμα του επικεφαλής των Ευρωπαίων Πρασίνων Ντάνι Κον Μπεντίτ, κατά των εξοπλισμών και υπέρ της Ελλάδας, τις δυσκολίες των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας να δικαιολογήσουν, στα μέλη της δικής τους παράταξης πρώτα - πρώτα, την καταψήφιση από το κόμμα τους του νόμου με τον οποίο τέθηκε σε εφαρμογή ο «μηχανισμός βοήθειας» για την Ελλάδα, ή κάποιες «προχωρημένες» προτάσεις σε Εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για αναδιάρθρωση του κοινοτικού προϋπολογισμού, φορολογική εναρμόνιση, φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, διαρθρωτικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις, έναν ολοκληρωμένο -και πολιτικότερο- μηχανισμό πολυμερούς εποπτείας. Δεν γνωρίζουν, πιθανότατα, ότι στο εσωτερικό του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Σοσιαλιστικής Ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, διεξήχθη και συνεχίζει να διεξάγεται ζωηρός διάλογος, χωρίς διόλου ομοφωνία για την καλύτερη μέθοδο εξόδου από την κρίση και για τον «ελληνικό δρόμο» -πέρα βέβαια από την ομόθυμη και αυτονόητη συντροφική υποστήριξη προς τη δοκιμαζόμενη και αγωνιζόμενη ελληνική κυβέρνηση.
Οι Γάλλοι είναι εκείνοι που, παραδοσιακά, αποτελούν την ιδεολογική ατμομηχανή του «μπλοκ του Νότου». Ειδικά στο μέτωπο της συγκροτημένης αντιμετώπισης των κρίσεων. Χονδρικά -και διόλου απρόβλεπτα- η προσέγγιση των Ευρωπαίων σοσιαλιστών οδηγεί σε μια αρκετά ευδιάκριτη τομή: αφενός ανάμεσα σε εκείνους που επικεντρώνονται στη διαχείριση της κρίσης και προκρίνουν ως όπλο τη δημοσιονομική σταθερότητα (με κοινωνική, ασφαλώς, «ευαισθησία») και την τήρηση των υφισταμένων κοινών κανόνων (η «γερμανική» αυτή προσέγγιση βρίσκει συχνά στηρίγματα σε Σκανδιναβούς, Αυστριακούς και Ολλανδούς σοσιαλιστές, ενώ δεν αφήνει αδιάφορους και τους ως συνήθως ακατάτακτους κεντρο-ευρωπαίους και Βρετανούς). Και αφ’ έτερου, σε εκείνους (σοσιαλιστές του Νότου και του χρέους) που, ποιούντες την οικονομική ανάγκη ιδεολογική φιλοτιμία, αγωνίζονται να μετατρέψουν την «κρίση σε ευκαιρία», δηλαδή σε βαθιές θεσμικές και πολιτικές αλλαγές. Η έννοια της «οικονομικής διακυβέρνησης», της λήψης συντονισμένων και μακρόπνοων μέτρων προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης, της απασχόλησης, ενός νέου παραγωγικού μοντέλου, είναι εδώ κεντρικής σημασίας και επανέρχεται διαρκώς -χωρίς ακόμα την ανάλογη εξειδίκευση- σε θέσεις, προτάσεις και ομιλίες.
Εντός της δεύτερης αυτής ομάδας, οι Ισπανοί σοσιαλιστές έπαιξαν ντε φάκτο έναν σημαίνοντα ρόλο στις πρόσφατες εξελίξεις και διεργασίες, εκμεταλλευόμενοι την άσκηση της Προεδρίας της Ένωσης από τη χώρα τους και τον σοσιαλιστή Πρωθυπουργό Θαπατέρο. Οι Γάλλοι, όμως, είναι εκείνοι που, παραδοσιακά, αποτελούν την ιδεολογική ατμομηχανή του «μπλοκ του Νότου». Ειδικά στο μέτωπο της συγκροτημένης αντιμετώπισης των κρίσεων και ακόμα ειδικότερα, όσον αφορά την αναμόρφωση των κοινοτικών θεσμών προς την κατεύθυνση της «οικονομικής διακυβέρνησης», αντλούν, και με το δίκιο τους, αυξημένη νομιμοποίηση από το γεγονός ότι ο Φρανσουά Μιτεράν ήταν ο πρώτος που έθεσε στο δημόσιο διάλογο τέτοια ζητήματα (αφού πρώτα είχε συμφωνήσει με το Χέλμουτ Κολ στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και το Σύμφωνο Σταθερότητας, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
Η έμφαση των Γάλλων σοσιαλιστών, εντός κυρίως, αλλά και εκτός Ευρωκοινοβουλίου, στην ανάγκη συμπλήρωσης του ελέγχου της σταθερότητας με ευρύ δημοσιονομικό συντονισμό, στη λήψη υπόψη της κοινωνικής παραμέτρου για τον καθορισμό των όποιων οικονομικών μέτρων, σε στήριξη της «πραγματικής οικονομίας» και όχι μόνο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, στην ενίσχυση του Εκοφίν και του Γιούρογκρουπ και στην επί το πολικότερο αναμόρφωση ή συμπλήρωση του Συμφώνου Σταθερότητας, είναι πηγαία και διαρκής. Το ζήτημα είναι ότι δεν είναι -ακόμα;- πλειοψηφική, αν και η κρίση μπορεί να παίξει εδώ το ρόλο σημαντικού επιταχυντή.
Η Γαλλίδα ευρωβουλευτής (για τέταρτη συνεχή θητεία) Pervenche Beres, είναι από τα πιο αντιπροσωπευτικά αλλά και δυναμικά δείγματα αυτής της γαλλικής σχολής σκέψης. Πρόεδρος της Οικονομικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην προηγούμενη θητεία, πρόεδρος σήμερα της σχεδόν εξίσου κρίσιμης Επιτροπής Απασχόλησης, είναι ένας άνθρωπος με κύρος και γνώσεις, ειδικευμένη στα οικονομικά της Ένωσης και αρκετά «αγύριστο» (και με την καλή έννοια) κεφάλι, ώστε να μη διστάζει συχνά πυκνά να διασταυρώνει τα ξίφη της με τον πάπα της γερμανικής ορθοδοξίας, τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Ομάδας Martin Schulz. Οι απόψεις της δεν είναι ποτέ ξύλινες και έχουν συχνά μεγάλο ενδιαφέρον. Πολλές τέτοιες σκέψεις θεωρώ ότι περιέχει και το άρθρο που έγραψε αποκλειστικά για τη «Μεταρρύθμιση» και που ελπίζουμε να αποτελέσει το πρώτο μιας σειράς ξένων ευρωβουλευτών μέσα και για την κρίσ
Social Media