Η δεύτερη, επίσης διόλου πρωτότυπη, αντίδραση ήταν το αυτομαστίγωμα. Στην Ελλάδα δεν κάνουμε ποτέ τίποτα σωστά, όλες οι κυβερνήσεις είναι άχρηστες, οικονομία δεν υπάρχει, μόνο ο (ξένος) χωροφύλακας μας σώζει. Κι εδώ είναι αλήθεια ότι, πολιτική τάξη και κοινωνία των πολιτών, συμβάλλαμε στην αίσθηση αδιεξόδου. Μια κυβέρνηση Καραμανλή καταστροφική και αδρανής πέρα από κάθε φαντασία, ένα άρωμα καταφυγής σε λόγο σε βάρος, ή πάντως σίγουρα με καθυστέρηση, του έργου από την παρούσα κυβέρνηση, μια κοινωνία που μοιάζει να έχει –καθυστερημένα- αντιληφθεί τη σοβαρότητα των περιστάσεων αλλά είναι περισσότερο αμήχανη παρά δημιουργική, δομές του κράτους και της οικονομίας που είναι πράγματι εξαιρετικά σαθρές. Όμως όπως η Ευρώπη έχει ασφαλώς λερωμένη τη φωλιά της (ανεπαρκείς μηχανισμοί, μικρής πνοής ηγεσία, υπερβολικός εθνικισμός), αλλά δεν είναι η κύρια υπεύθυνη για τη διαρκή απαξίωση της πολιτικής και την υπονόμευση της οικονομίας στη χώρα μας, έτσι και η αυτοκριτική μας δεν πρέπει να χρησιμεύει ως φύλλο συκής για να μην κάνουμε, έστω τώρα, έστω επώδυνα, αυτά που πλέον συλλογικά γνωρίζουμε ότι χρειάζονται. Όχι για την –προς τα μέσα ή προς τα έξω- εικόνα μας, αλλά επειδή τίποτα δεν χάνεται αν δεν το αφήσουμε να χαθεί.
Δύο σύνδρομα
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Μάρτιος 2010
Η κρίση, μαζί με όλα τ’ άλλα, έβγαλε στην επιφάνεια δυο -αντίθετες αλλά της ίδιας λογικής- ακραίες ελληνικές αντιδράσεις. Η μία είναι η καταφυγή στη συνωμοσιολογία. Οι Ευρωπαίοι μας αντιπαθούν γιατί δεν τους μοιάζουμε, την κατάσταση της οικονομίας μας την ήξεραν και την ανέχονταν και τώρα απλώς τη χρησιμοποιούν, ο Μπαρόζο τα είχε βρει με τον Καραμανλή και τώρα χτυπάει τον Παπανδρέου, η Μέρκελ, ως Γερμανίδα, έχει εμπάθεια με την Ελλάδα, οι «σορτάκηδες» συνεννοήθηκαν με τις τράπεζες κι εξασφάλισαν την αδράνεια των ελεγκτικών μηχανισμών, άλλες οικονομίες είναι χειρότερες αλλά το κρύβουν για να μας εκθέσουν. Για να είμαστε δίκαιοι θα πρέπει να πούμε ότι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Ευρωπαίοι εταίροι υποδαύλισαν με τη στάση τους αυτή την οπτική: τα όργανα της Ένωσης συνδύασαν ασύγγνωστη χαλαρότητα για πολύ καιρό με υπερβολική αυστηρότητα τους τελευταίους μήνες, μεγάλη μερίδα του ξένου Τύπου ξεπέρασε κάθε όριο λογικής και ευπρέπειας σε σχέση με την «ελληνική τραγωδία», ο συναισθηματισμός, για τον οποίο μας κατηγορούν, γύρισε στο αντίθετό του, η κριτική ματιά στο σύστημα έλειψε σχεδόν πλήρως, κάποιοι λαοί (Γερμανοί, Ολλανδοί, Βρετανοί) έπεσαν πολύ εύκολα στην παγίδα της γενικότητας, των κλισέ και της υπερβολής.
Social Media