http://www.metarithmisi.gr Οκτώβριος 2011 
Ένα από τα χαρακτηριστικότερα συμπτώματα –ίσως και αιτίες- του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η χώρα και διαχειρίζεται η Διοίκησή της την κρίση είναι η εξάπλωση και η παγίωση αντίθετων με τους κανόνες συμπεριφορών σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου. Ιδιωτικό και δημόσιο εδώ αλληλοτροφοδοτούνται και αλληλοσυμπληρώνονται σε αγαστή συνεργασία, βάζοντας μας στον πειρασμό να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν έδειχναν τον ίδιο ζήλο για άλλους σκοπούς.
Όσο πιο δύσκολα φαντάζουν τα προβλήματα και οι εξελίξεις, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη για μια διέξοδο –για την όποια διέξοδο, εκτός από εκείνην της απελπισίας. Τα δυο χαρακτηριστικά των ημερών –η πλήρης ρευστότητα και η αντικειμενική σκοτεινιά- δεν πρέπει, πιστεύω, να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η ζωή θα πάει μπροστά.
Ίσως επειδή βρίσκομαι και προσωπικά σε ένα μεταίχμιο –η μετάβαση από τη θέση του απελευθερωμένου αναλυτή σε φορέα θεσμικής ευθύνης δεν είναι απλή, αλλά δεν μού είναι και πρωτόγνωρη- βλέπω τα πράγματα –τα αναγκαστικά διλήμματα- με τρόπο πιο κοφτερό. Η Ελλάδα, χωρίς να είναι πια απόλυτα κύρια της μοίρας της, βρίσκεται μπροστά στο τελευταίο σταυροδρόμι.εν πλω ,www.metarythmisi.gr (28/9/2011) 
Αν υπάρχει μια «μεταρρύθμιση» (δυστυχώς σε εισαγωγικά) που να εικονογραφεί την τελευταία (αλλά που διαρκεί από το καλοκαίρι) φάση διαχείρισης της κρίσης από την κυβέρνηση, αυτή είναι η λεγόμενη «εργασιακή εφεδρεία».
Υπό αφόρητη εξωτερική πίεση, όπως σχεδόν όλες οι προσπάθειες αλλαγής στην «Ελλάδα του Μνημονίου». Με μέσα, όμως, που επέλεξε ή εφηύρε η ίδια η κυβέρνηση, όπως οι περισσότερες. Χωρίς την απαραίτητη επιστημονική προεργασία («κόβεται» το Κράτος χωρίς μελέτη των πραγματικών αναγκών του, των υπαρκτών προσόντων και των απαιτουμένων δυνατοτήτων του ανανεωμένου προσωπικού του;) και κοινωνική προετοιμασία (να ο κατεξοχήν τομέας που η αιτιολόγηση και η «διαβούλευση» έβρισκαν όλη τη σημασία τους), όπως όλες.
εν πλω ,www.metarythmisi.gr (21/9/2011) 
Αυτό το περιοδικό φτιάχτηκε για να μιλάει και να στηρίζει τις μεταρρυθμίσεις –κατά προτίμηση τις πραγματικές και τις ρηξικέλευθες. Έτσι, τούτες τις μέρες που στην Ελλάδα ζούμε το τέλος του δράματος της αδυναμίας των μεταρρυθμίσεων, θεωρώ ότι δεν θα ήταν άχρηστο να κάνουμε μια αποχαιρετιστήρια παρέκβαση προς Ισπανία μεριά.
Τον τελευταίο καιρό, οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά και η Γουάσινγκτον, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, αλλά και η παγκόσμια κοινή γνώμη, οι τραπεζίτες, αλλά και οι οικονομικοί αναλυτές, συζητούν ανοιχτά και ψύχραιμα το ενδεχόμενο να αφεθεί η Ελλάδα στην τύχη της.
Αυτό είναι ένα αντικειμενικό γεγονός. Απέναντί του μπορεί κανείς να αντιδράσει είτε αγνοώντας το, είτε ερμηνεύοντας το. Από αυτή τη θέση, εμείς κάνουμε πάντα το δεύτερο.
Οι χθεσινές ανακοινώσεις του Υπουργού Οικονομικών ήταν πιθανότατα η τελευταία πράξη ενός έργου στο οποίο δεν είχαμε ποτέ έλεγχο του σεναρίου.
Πέρα από τα ίδια τα μέτρα –που στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά επιβεβαίωση παλαιότερων- τρία είναι, κατά τη γνώμη μου, τα βασικά –και καθοριστικά για το μέλλον- σημεία που αναδεικνύονται:
Social Media