Στα δεξιά πήρε επιτακτικά θέση ο Ν. Σαρκοζί. Η πολυαναμενόμενη ομιλία του στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την περασμένη Τρίτη ήταν ένα μεγάλο μιντιακό γεγονός, που αποδείχτηκε μια εξίσου μεγάλη πολιτική φούσκα. Ξεκίνησε με κοινοτοπίες (η θέση της Ευρώπης στον κόσμο, οι κοινές αξίες, το μεγαλείο της Γαλλίας) και συνέχισε χτυπώντας μια στο καρφί της συντήρησης και μια στο πέταλο ενός «προοδευτισμού» υπερβολικά προχωρημένου για να είναι ειλικρινής (ανοιχτή οικονομία για την Ευρώπη, αλλά και άρνηση της κερδώας λογικής -γνωρίζει, άραγε, άλλη ο καπιταλισμός;- ανεξαρτησία των λειτουργιών και των οργάνων της Ένωσης, αλλά όχι και τόση για την ΕΚΤ). Έτσι, ακόμα και οι ορθές επισημάνσεις του πνίγηκαν μέσα στην έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων και στη διάσταση ανάμεσα σε αυτά που λέγονταν και σε αυτά που όλοι ξέρουμε ότι ο Γάλλος πρόεδρος πιστεύει και πράττει. Η συνηγορία του κατά της ομοφωνίας και υπέρ της διαφοράς ακουγόταν σχεδόν κωμική για όποιον γνώριζε τον απόλυτα προσωποπαγή τρόπο με τον οποίο ασκεί την εξουσία, το ίδιο και η έκκλησή του να «εξάγουμε» την Ευρώπη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και να προχωρήσουμε σε μια κοινή μεταναστευτική πολιτική, υπό το φως της εθνικής του πολιτικής για τους μετανάστες και των τζετ σετ απελευθερώσεων ομήρων, που του χρησιμεύουν μέχρι στιγμής για «διπλωματία δικαιωμάτων». Η μεγαλύτερη απόδειξη της αποτυχίας της στρατηγικής του να γοητεύσει ένα σώμα κάθε άλλο παρά εγγενώς εχθρικό απέναντί του ήταν η χλιαρή αντίδραση της ίδιας του της πολιτικής οικογένειας, της Κεντροδεξιάς, που τον βρήκε υπερβολικά «συναινετικό». Στα αριστερά μας ξενάγησαν οι Ισπανοί σοσιαλιστές που μας φιλοξένησαν λίγες μέρες πριν στη Μαδρίτη. Χωρίς παχιά λόγια, με χαμόγελο και πολιτική πράξη, η κυβέρνηση του Θαπατέρο, που θα διεκδικήσει τους προσεχείς μήνες την επανεκλογή της, έδειξε τον δρόμο της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας. Τήρηση των προεκλογικών υποσχέσεων, κοινωνική διάσταση σε κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία, βαθιά ανανέωση σε επίπεδο προσώπων, ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες στο πεδίο των ελευθεριών και των δικαιωμάτων κι εντυπωσιακά επιτεύγματα με άμεσες επιπτώσεις στη ζωή των πολιτών.
Μείωση της ανεργίας και κυρίως εντυπωσιακή βελτίωση της θέσης της γυναίκας (ιδίως της νέας) στην αγορά εργασίας, καθιέρωση ελάχιστου εισοδήματος χωρίς αρνητικές επιπτώσεις στην απασχόληση ή την ανάπτυξη, αύξηση κατά 30% των συντάξεων, νόμος κατά των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών, νόμος για την προσφορά δημοσίων υπηρεσιών σε όσους έχουν πραγματική ανάγκη, οικονομική βοήθεια στην οικογένεια (η Ισπανία έχει μεγαλύτερο ακόμα κι από την Ελλάδα πρόβλημα γεννητικότητας), διευκόλυνση της υιοθεσίας, θέσπιση πραγματικού «γάμου» για τους ομοφυλόφιλους (με σημερινό δέκτη αποδοχής κοντά στο 75%), περιορισμός της Εκκλησίας στη θέση της, μαζική αλλά με κανόνες νομιμοποίηση μεταναστών. Σε τριάμισι χρόνια η κυβέρνηση Θαπατέρο (8 φρέσκοι άντρες και 8 γυναίκες για μια χώρα 40 εκατ.) έδωσε δυναμική στο κράτος κι ελπίδα στην κοινωνία.
Social Media