Ρεύματα και ρυάκια
ΕΘΝΟΣ 17/11/07
Η λειτουργία εσωτερικών ρευμάτων σκέψης αποτελεί συστατικό στοιχείο των ευρωπαϊκών σοσιαλιστικών κομμάτων. Αριστερά σημαίνει -θεωρητικά τουλάχιστον- πολυφωνία και αντιπαράθεση πάνω σε έναν δεδομένο καμβά -το δημοκρατικό σοσιαλισμό- αλλά με πληθώρα αποχρώσεων, που ξεκινούν από το (νεο)μαρξισμό, περνούν από την εργατική παράδοση και καταλήγουν στην "κεντροαριστερή διαχείριση". Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν τα ρεύματα υπάρχουν, αλλά πόσο επηρεάζουν τις πολιτικές αποφάσεις και, ιδίως, πόσο οργανωμένα λειτουργούν και εκπροσωπούνται.
Το γαλλικό μοντέλο δομημένων εσωκομματικών τάσεων με αυτόνομη παρουσία στα Συνέδρια και αναλογική εκπροσώπηση στα όργανα είναι μειοψηφικό, καθώς τα μειονεκτήματά του -μια εγγενής ώθηση στο φατριασμό- θεωρούνται σημαντικότερα από το ιδεολογικό ξεκαθάρισμα στο οποίο θα μπορούσαν να συμβάλουν. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, όπου, τον τελευταίο καιρό, δίπλα στους "Αριστερούς" και τους "Συνδικαλιστές", έχει εμφανιστεί το δραστήριο ρεύμα των "Δικτυωμένων", νεαρών ούτε πολύ δεξιών ούτε πολύ αριστερών που αγωνίζονται για την εκ βάθρων ανανέωση (λοχαγοί όλων των χωρών ενωθείτε). Αντίθετα, στη Βρετανία, παρά τη μακρά παράδοση ιδεολογικών ζυμώσεων, οι τάσεις ("Campaigners" στα "αριστερά" και "Tribune" στο "κέντρο") αποδυναμώθηκαν πολύ μετά την ιδεολογική λαίλαπα Μπλερ. Στο ΠΑΣΟΚ, συνεπώς, δεν ανακαλύψαμε τον τροχό αναγνωρίζοντας στο τελευταίο μας Καταστατικό τα μη οργανωμένα "ρεύματα". Το ζήτημα δεν είναι πώς θα τα ονομάσουμε ή τι τυπικές δυνατότητες θα τους δώσουμε, αλλά πώς θα συνεισφέρουν πολιτικά- γιατί, ως γνωστόν, από τα ρεύματα, αν δεν τα προσέξεις, μπορεί να πουντιάσεις.
Μοιράσου το:
Social Media