Κώστας Β. Mποτόπουλος

Δυστυχώς και στις δύο αυτές μείζονες θεσμικές παρεκβάσεις υπέκυψε η κυβέρνηση επ' αφορμή της τραγικής -με την αρχαία έννοια: σκοτεινής σε βαθμό αντίστασης στη λογική- "υπόθεσης Ζαχόπουλου". Η επιλεκτική χρήση και ανάδειξη των προσωπικών παθών, των κρατικών μυστικών και των πολιτικών ευθυνών πίσω από ένα μανδύα γενικής ηθικολογίας ("ρίχνουμε άπλετο φως , "η αντιπολίτευση δεν δικαιούται να ομιλεί", ακόμα και το απίστευτο "δεν υπάρχει κάτι που να έχει καταγγελθεί για να διερευνηθεί ως σφάλμα" του κυβερνητικού εκπροσώπου) στην πραγματικότητα στόχο έχει να συγκαλύψει μια σειρά από γεγονότα ή ερωτήματα, που ξεπηδούν αβίαστα από την υπόθεση και που είναι τα μόνα που θα έπρεπε κανονικά να ενδιαφέρουν, από πολιτική άποψη, την κοινή γνώμη. Τα ζητήματα αυτά ένας κοινός και κυρίως ανεπηρέαστος από σκανδαλολογικούς εντυπωσιασμούς και προπαγανδιστικές διαστρεβλώσεις νους θα μπορούσε να θα τα συνοψίσει κάπως έτσι.
Πώς ξεπερνιέται έτσι εύκολα το γεγονός ότι η κατά κυριολεξίαν πέτρα του σκανδάλου ήταν ένα πρόσωπο που έχαιρε της απόλυτης προσωπικής εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού (σε σημείο συχνά υπέρβασης των αρμόδιων Υπουργών του) και από τον Πρωθυπουργό δεν ζητείται καμία ευθύνη ή έστω εξήγηση; Το ότι δύο εμπλεκόμενα πρόσωπα κατέφυγαν, για τους δικούς τους ο καθένας λόγους, στο ultimum από κάθε άποψη refugium της απόπειρας αυτοκτονίας δεν μιλά άραγε από μόνο του για τη σοβαρότητα των διαπραχθεισών πράξεων και δεν καταρρίπτει κάθε μονοσήμαντη -ροζ ή μπλε- εξήγηση; Πώς είναι δυνατό να ξεπεραστούν από άποψη κράτους δικαίου η εντελώς παράνομη καθυστέρηση παράδοσης στη Δικαιοσύνη υλικού άμεσα σχετιζόμενου με την υπόθεση και η εντελώς καταχρηστική επίκληση, από το ίδιο πρόσωπο, του δήθεν "δημοσιογραφικού απορρήτου", που φυσικά δεν ισχύει όταν πρόκειται για οιονεί εγκληματικές πράξεις και για ενέργειες που σχετίζονται με δημόσια και όχι επαγγελματικά καθήκοντα; Είναι ανεκτή σε μια δημοκρατική Πολιτεία η προσπάθεια κατασκευής υπόπτων ή η υπέρμετρη αυστηρότητα στην προφυλάκιση προσώπων εμπλεκόμενων μεν, περιφερειακών δε, στην όλη υπόθεση; Πόσο "ηθική" ή έστω πόσο πειστική είναι η έμφαση στο "σκάνδαλο" και η σιωπή της εξουσίας γύρω από τα πεπραγμένα στο Υπουργείο Πολιτισμού, ή η διακίνηση της θεωρίας για "δράση κυκλώματος εκβιαστών" -χωρίς καμία ευθύνη άραγε του παραλίγον αυτόχειρα;
Ναι πράγματι, μπροστά σε κάθε δράμα απαιτείται σεβασμός. Αλλά ο σεβασμός καταντάει φάρσα όταν ντύνεται με τόση υποκρισία.