Δεν πρόκειται για κράτος εν κράτει, αλλά για μηχανισμούς που στήνει το κράτος για να προστατευτεί από τον εαυτό του. Σε κάθε περίπτωση, οι Αρχές κρίνονται από τον τρόπο με τον οποίο εκτελούν την αποστολή τους, η δε εξουσία από τον βαθμό σεβασμού στη λειτουργία και τις αποφάσεις τους - ιδίως αυτές που δεν τη «συμφέρουν».
Υπ αυτή την έννοια, αυτό που συμβαίνει με τις δύο τελευταίες κυβερνήσεις είναι εξόχως αποκαλυπτικό. Ενώ κανένα από τα κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας δεν είχε εκδηλώσει την παραμικρή αμφισβήτηση για τη θεσμοθέτηση και, το 2001, τη «συνταγματοποίηση» των ανεξάρτητων Αρχών στην Ελλάδα κι ενώ οι διάφοροι υπουργοί αρχίζουν -και, στα λόγια, συνεχίζουν- τις θητείες τους με υποσχέσεις αρμονικής σύμπλευσης, στην πράξη, στην καλύτερη περίπτωση αγνοούν τις Αρχές και στη χειρότερη συγκρούονται μαζί τους.
Από την πρώτη στιγμή το ΑΣΕΠ θεωρήθηκε εμπόδιο, που έπρεπε να υπερπηδηθεί για την επανασύσταση του κομματικού κράτους - και συχνά υπερπηδήθηκε, κυρίως μέσω των περίφημων «συνεντεύξεων». Ο Συνήγορος του Πολίτη ουκ ολίγες φορές κατηγορήθηκε για «υπερβολή» στην προστασία των μειονοτήτων -ειδικά δε σε ζητήματα μεταναστών και τσιγγάνων, οι παρατηρήσεις του σχεδόν ποτέ δεν εισακούστηκαν. Το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο ουδέποτε απέκτησε το παραμικρό ρυθμιστικό κύρος - κάτι για το οποίο, πάντως, κάθε άλλο παρά είναι ανεύθυνο και το ίδιο. Η δε Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα αντιμετωπίστηκε ως ιδιαίτερα ενοχλητική, λόγω της εμμονής της να τηρηθεί η νομιμότητα στη χρήση των καμερών, στην ολυμπιακή και μετα-ολυμπιακή εποχή.
Το παγκοσμίως πρωτοφανές φαινόμενο να έχει λήξει η θητεία των επικεφαλής και των τεσσάρων αυτών ανεξάρτητων Αρχών και η κυβέρνηση να αδιαφορεί -σε κάποιες περιπτώσεις επί ενάμιση χρόνο- ως προς την αντικατάστασή τους, συνοδεύτηκε τελικά και από την ανοιχτή άρνηση συμμόρφωσης σε νόμιμη απόφαση, όπως στο πρόσφατο περιστατικό, που κατέληξε στην ομαδική παραίτηση των μελών της Αρχής Προστασίας Δεδομένων.
Μαζί οι δύο ενέργειες έδειξαν τον αταβιστικό φόβο της ελληνικής Δεξιάς απέναντι στις έννοιες της ανεξαρτησίας και των δικαιωμάτων. Αλλά και ανέδειξαν ένα αντίστοιχο πεδίο, όπου η αντίδραση της Αριστεράς και της κοινωνίας είναι δημοκρατικά απαραίτητη.
Social Media