Διαφορές και ομοιότητες: κρίση πολύπλευρη και στις δύο χώρες, αλλά η ύπαρξη μιας πραγματικής «πραγματικής οικονομίας» στην Ιταλία αλλάζει εκεί τις προοπτικές΄ ένα πολιτικό σύστημα ασθενές, χωρίς ανανέωση, αυτοαναπαραγόμενο και σχεδόν αυτιστικό και στις δύο χώρες, με το βάρος της κρίσης να το σηκώνει μια σοσιαλιστική κυβέρνηση στην Ελλάδα, την ίδια ώρα που γονάτιζε το «μπερλουσκονισμό», ένα πολιτιστικό σύστημα μέσα στο σύστημα, το οποίο, με την πτώση του ιδρυτή του, μπορεί πλέον να αποσυντεθεί΄ μια αμφίπλευρα μεγάλη εξάρτηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με το βαρύ φορτίο του «Μνημονίου», και την απώλεια πολιτικής κυριαρχίας που συνεπάγεται, να καθορίζουν, προς στιγμήν, μόνο την τύχη της δικής μας χώρας΄ μια πτώση, τέλος, των εκλεγμένων κυβερνήσεων εξαιτίας της κρίσης και στις δύο χώρες και την αντικατάστασή τους από «τεχνοκρατικές λύσεις», μόνο που η ελληνική έχει στην ουσία προσθέσει απλώς ένα νέο Πρωθυπουργό στα παλαιά σχήματα (και μας έχει επιπλέον αναγκάσει στο πικρό ποτήρι της εισόδου της άκρας δεξιάς στην κυβέρνηση), ενώ στην Ιταλία πρόκειται για μια αμιγώς «τεχνική» -όχι όμως και μη πολιτική- κυβέρνηση μακρύτερης πνοής αλλά όχι ευκολότερου έργου.
Μαθήματα: η κρίση θέλει μεγάλη και ειδική προετοιμασία πριν από την άφιξη στην εξουσία κι επικέντρωση σε πολύ λίγα μέτωπα, ώστε να επιτευχθούν πραγματικές μεταρρυθμίσεις΄ ειδικά για μια αριστερή κυβέρνηση, κρισιμότατη είναι η τήρηση του κριτηρίου της κοινωνικής δικαιοσύνης, που θα έπρεπε να αποτρέπει, για παράδειγμα, τις οριζόντιες περικοπές και την πλήρη απογύμνωση των ασθενέστερων΄ η «συνταγή του Μνημονίου» αποδείχθηκε λανθασμένη (κι όχι μόνο μέσα από το ελληνικό παράδειγμα, στο οποίο μπορούμε να δεχτούμε ότι η κατάποση του φαρμάκου δεν έγινε ακριβώς όπως θα ήθελε ο εξωτερικός γιατρός, αλλά από τις παρόμοιες εξελίξεις στους δύο πολύ καλύτερους μαθητές που ήταν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία), γιατί στραγγαλίζει την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή΄ ο πολιτικός αγώνας, συνεπώς, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα πρέπει να αφορά τη διατήρηση της δυνατότητας διορθωτικών κινήσεων, μέσω άλλων κινήσεων, στο ευρωπαϊκό κυρίως, πεδίο, όπου και κρίνονται τα πράγματα.
Μέλλον: ηττημένη (εκλογική και κοινωνικά) μέσα στη νίκη της (οι ακρότητες του νέο-φιλελευθερισμού και η «δεξιά διαχείριση» εκ μέρους της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων όλοι πια παραδέχονται ότι ήταν αυτές που οδήγησαν και γιγάντωσαν την κρίση), η σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί εκ φύσεως να αναδιοργανωθεί πιάνοντας τον παλμό της «αγανάκτησης»: σοσιαλισμός σημαίνει μείωση ανισοτήτων και δικαιότερη αναδιανομή, που προϋποθέτουν το αντίθετο της «απόλυτης λιτότητας», η οποία συνιστά σήμερα τη μόνη πολιτική. Ένα νέο σχέδιο (που ακόμα δεν έχει συγκροτηθεί), θα μπορούσε ένα αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά πάνω σε δύο μόνο, κατά τη γνώμη μου, βάσεις: πολύ υψηλότερο βαθμό συνεννόησης και συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών σοσιαλιστικών κομμάτων (με τη μετατροπή ενδεχομένως του μόνο κατ’ όνομα «Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος» σε πραγματικό κόμμα) και συνειδητή πορεία προς ένα νέο τύπου ευρωπαϊκό φεντεραλισμό (και όχι μόνο στο οικονομικό πεδίο).
Οι Ιταλοί σύντροφοι, στη μικρή και έρημη το χειμώνα βουνίσια κωμόπολη έξω από τη Ρώμη, τα άκουσαν με ενδιαφέρον όλα αυτά. Η αλήθεια είναι ότι νιώθουν πια κι αυτοί το θηρίο έτοιμο να τους χιμήξει.
Μπορείτε να δείτε την ομιλία του Κ.Μποτόπουλου, καθώς και τις υπόλοιπες ομιλίες στο Προγραμματικό του Συνέδριο του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος πατώντας το ακόλουθο λινκ:
Social Media