Κώστας Β. Mποτόπουλος

Καλεσμένος στο βροχερό Βερολίνο των Γερμανών Πρασίνων, παρουσίασα στα αγγλικά και σε 4 άξονες τις απόψεις μου: για την «ελληνική κατάσταση», είπα ότι πρόκειται για έναν δύσκολο αλλά πραγματικό αγώνα, αβέβαιας ακόμα έκβασης – για το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι ανήκει στην κατηγορία «πολύ λίγο, πολύ αργά», αλλά ακόμα κι έτσι υπήρξε το μεγάλο μας στήριγμα – για τη Γερμανία, ότι αποτελεί πλέον μια «ατμομηχανή χωρίς ατμό» και ότι, υπό την καθοδήγηση της κυρίας Μέρκελ, θέλει να επιβάλει το μοντέλο της με την ισχύ και όχι σε συνεννόηση με τους εταίρους της – για τις σχέσεις Ελλάδας-Γερμανίας, ότι δοκιμάστηκαν κυρίως λόγω προβοκατόρικων δημοσιευμάτων, παρουσιάζουν όμως ένθεν κακείθεν αντοχές: έφερα τα παραδείγματα του άρθρου του Γκένσερ για την «αλαζονεία της Γερμανίας», την  καμπάνια της εφημερίδας Handelsblatt για αγορά ελληνικών ομολόγων, το βιβλίο Γερμανίδας φιλολόγου για υπέρ της Ελλάδας «πολιτισμικό φόρο», την πρόταση του υπευθύνου τουρισμού των Πρασίνων για ενίσχυση μέσω μαζικών επισκέψεων στην Ελλάδα, τις δύο σημαντικές παρεμβάσεις του Ντάνι Κον-Μπεντίτ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το άρθρο του Γιόσκα Φίσερ σε ελβετική εφημερίδα, όπου σχεδόν προφητικά (γράφηκε στις 7 Απριλίου), γινόταν λόγος για «καταστροφική γερμανική στάση» και για ανάγκη στήριξης της Ελλάδας αλλά και της ιδέας της πολιτικής Ευρώπης (μέσα από την προσφιλή στο Γερμανό πολιτικό ιδέα της «Συν-Ομοσπονδίας»).

Τις δύο βασικές ομιλίες (είχε προηγηθεί ο χαιρετισμός, αλλά και η ανάλυση των θέσεων των Πρασίνων, από τον ηγέτη τους και πρώην συνάδελφο στο Ευρωκοινοβούλιο Cem Ozdemir) ακολούθησαν δυο πολύ ενδιαφέροντα στρογγυλά τραπέζια: ένα για το οικονομικό κομμάτι της υπόθεσης (πού βρίσκεται και τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα) και ένα για την πορεία της Ευρώπης και της λεγόμενης «οικονομικής διακυβέρνησης». Τα βασικά συμπεράσματα επιχείρησα να συνοψίσω στο τελευταίο άρθρο μου στη «Μεταρρύθμιση».