Έδωσα τρία παραδείγματα, βασιζόμενα σε αντίστοιχες επισημάνσεις του τόμου. Όσον αφορά τη μη παρακολούθηση – κακή εναρμόνιση της κοινοτικής νομοθεσίας στην Ελλάδα, ανέφερα το παράδειγμα του έτους 2009, κατά το οποίο η χώρα μας δημιούργησε ένα πρωτοφανές ρεκόρ καταδικαστικών αποφάσεων για μη εναρμόνιση (22), πληρώνοντας παράλληλα το μη ευκαταφρόνητο ποσό των 6 εκατομμυρίων ευρώ σε πρόστιμα –σε μια περίοδο που, ασφαλώς όχι τυχαία, συμπίπτει με την αρχή και του δημοσιονομικού εκτροχιασμού. Σε σχέση με την μη γνώση –απομάκρυνση του ελληνικού λαού από το πολιτικό σχέδιο και τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ανέφερα το παράδειγμα της Συνθήκης της Λισαβόνας, που όχι μόνο δεν συζητήθηκε καθόλου στη χώρα μας αλλά και δεν χρησιμοποιήθηκε όπως της αξίζει εντός της δημόσιας συζήτησης και των πολιτικών χειρισμών για την κρίση και την «οικονομική διακυβέρνηση» (ιδίως μέσω των δυνατοτήτων «βοήθειας» και οικονομικού συντονισμού που δίνουν, αντίστοιχα, τα άρθρα 122 και 136 της νέας Συνθήκης Λειτουργίας). Στο μέτωπο, τέλος, της αλλαγής νοοτροπίας –καλύτερης νομοθέτησης, επικαλέστηκα την έλλειψη προετοιμασίας, μελέτης και υλοποίησης, τόσο από τη Δημόσια Διοίκηση όσο και από τη Βουλή, του περίφημου «Μνημονίου Συνεργασίας» με την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, που τέθηκε πρόσφατα σε εφαρμογή και που ουσιαστικά καθορίζει τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης.
Στη ζωηρή και ειλικρινή συζήτηση, που ακολούθησε, κυριάρχησε –μέρες που είναι- η αγωνία. Για τις πιθανότητες εξόδου από την κρίση, το μέλλον του τόπου μας, τις αντοχές της κοινωνίας, τις δυνάμεις της Ευρώπης. Το προγνωστικό μου, μέσα από την καρδιά μου, δεν ήταν αισιόδοξο: ακόμα περιμένουμε –και δεν μπορούμε παρά να περιμένουμε- το πέρασμα στην πράξη, την υπέρβαση, τη δικαιότητα.
Social Media