η Ελλάδα είναι η χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία περισσότερο αυξήθηκε το χάσμα εχόντων-μη εχόντων, η φτώχεια και το αίσθημα ανασφάλειας των πολιτών. Αυτή είναι δύσκολη πραγματικότητα, γνωστή σε όλους, βάση κάθε συζήτησης, αλλά για την εκκίνηση, όχι την κατάληξή της. Αυτό που τώρα έχει σημασία είναι η προετοιμασία του –άμεσου- μέλλοντος. Στη ΔΕΘ ο αυριανός Πρωθυπουργός ανέπτυξε, με πρωτόγνωρη πειστικότητα, ένα νέο σχέδιο για τη χώρα. Σε δυο άξονες: να πάρει μπρος η μηχανή της οικονομίας μέσα στην κρίση, δηλαδή σήμερα. Και να αρχίσει να χτίζεται αμέσως, δηλαδή από αύριο, ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο, βασισμένο στις ανάγκες αλλά τις δυνατότητες της Ελλάδας. Για την οικονομία δύο αλληλοσυμπληρούμενες αρχές: δεν πρέπει να υπάρχει κανένα προϊόν και καμία περιοχή του χρηματοοικονομικού τομέα που να λειτουργεί χωρίς ρύθμιση και εποπτεία. Όμως ρόλος του κράτους δεν είναι να κάνει να ασφυκτιά αλλά να επιτρέπει να αναπνέει η οικονομική δραστηριότητα.
Συνδυασμένα όλα αυτά τα απαντούν στο ερώτημα «πού θα βρεθούν τα λεφτά». Τα λεφτά θα βρεθούν με μια άλλη πολιτική και αν γίνουν αυτά που ξέρουμε ότι πρέπει να γίνουν –και δεν έγιναν τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει βέβαια και η «τεχνική» απάντηση: από τις ανείσπραχτες οφειλές ύψους σήμερα 31 δισ. Ευρώ - με αυστηρή περιστολή της σπατάλης σε όλο το Δημόσιο και ιδιαίτερα στα νοσοκομεία, όπου τα χρέη σήμερα είναι 6 δισ., 5 φορές πάνω μέσα σε 5 χρόνια - με ορθολογική διαχείριση του δημόσιου χρέους. Από το δε 2011 θα αρχίσουν να εισρέουν πρόσθετα έσοδα με τη φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων, της μεγάλης περιουσίας και των μεγάλων κληρονομιών, καθώς και με την κατάργηση φοροαπαλλαγών και χαριστικών ρυθμίσεων.
Στον πρώτο άξονα εντάσσονται τα μέτρα για στήριξη του εισοδήματος: αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, έκτακτο επίδομα αλληλεγγύης, μέτρα προστασίας των δανειοληπτών, πάγωμα των τιμολογίων των ΔΕΚΟ για έναν χρόνο. Τα μέτρα άμεσης ενίσχυσης της οικονομικής δραστηριότητας (με αύξηση των δημοσίων επενδύσεων στο 4% του ΑΕΠ από τον πρώτο προϋπολογισμό, επιτάχυνση του ΕΣΠΑ, ένεση ρευστότητας στην αγορά, βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος). Τέλος τα μέτρα για προστασία και ενίσχυση της απασχόλησης και στήριξη των ανέργων.
Στον άξονα της «αλλαγής μοντέλου» περιλαμβάνεται πρώτο-πρώτο το νοικοκύρεμα στα δημόσια οικονομικά με την καταπολέμηση της σπατάλης και την ενίσχυση των φορολογικών εσόδων μέσω ενός απλούστερου, λογικότερου και δικαιότερου φορολογικού συστήματος (μία προοδευτική φορολογική κλίμακα για όλους). Το νέο αναπτυξιακό σχέδιο θα συζητηθεί με τους κοινωνικούς φορείς και θα γίνει, ήδη από τον προεκλογικό αγώνα, κτήμα του κοινωνικού σώματος και, αμέσως μετά τις εκλογές, και των αρμοδίων οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσα από το ένα μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (η νέα λέξη έχει ιδιαίτερη σημασία) που η νέα κυβέρνηση καταθέσει στην ΕΕ, επαναδιαπραγματευόμενη συγχρόνως τον χρόνο εκπλήρωσης των ελληνικών υποχρεώσεων. Και βέβαια κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία της νέας κυβέρνησης θα είναι ενταγμένη στη λογική της «πράσινης ανάπτυξης», που είναι ένα σχέδιο επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων της χώρας πολύ πλατύτερο από τη μόνη προστασία του περιβάλλοντος (περιλαμβάνει τομείς όπως η ενέργεια και η στροφή στις ανανεώσιμες πηγές, ο τουρισμός που πρέπει επιτέλους να γίνει ποιοτικός και απλωμένος σε όλο το χρόνο, η νέα αγροτική οικονομία με ελληνικά προϊόντα ποιότητας και διάκρισης).
Συνιστούν όλα αυτά ένα συνεκτικό πρόγραμμα; Ασφαλώς. Αρκεί ένα πρόγραμμα για να ψηφιστεί ένα κόμμα και κυρίως για να χτίσει μια σχέση εμπιστοσύνης με μια κουρασμένη, δύσπιστη και κοντά στην ανέχεια κοινωνία; Ασφαλώς όχι. Δικαιολογείται όμως μια κάποια ελπίδα, η οποία, συνδυαζόμενη με την επίσης αναγκαία ανανέωση του ελληνικού πολιτικού δυναμικού, είναι προφανές ότι βάζει τον πήχυ για το ΠΑΣΟΚ πολύ ψηλά.
Social Media