Θα μου επιτραπεί, ίσως και επειδή είμαι για πρώτη φορά υποψήφιος σε εκλογές, να θεωρήσω από τις τρεις προκλήσεις σημαντικότερη την τελευταία. Η επιτυχής έκβαση των δυο πρώτων είναι βέβαια προαπαιτούμενο για τη δυνατότητα έστω να μιλούμε για την τρίτη. Όμως αυτή και μόνο μπορεί να αναδείξει την ιστορική σημασία των ημερών. Υπ’ αυτή την έννοια, η μόνη εκλογική σύγκριση που μπορεί να γίνει είναι με το 1981. Παρόλο που οι διαφορές των γεγονότων είναι τεράστιες, παρόλο που τότε χάραζε η ζωογόνα αλλαγή, ενώ τώρα μας οδηγεί κυρίως η αναγκαία απαλλαγή, παρόλο που τότε το ΠΑΣΟΚ δεν είχε δοκιμαστεί στην εξουσία, ενώ τώρα κουβαλάει –και θέλει να ξεπεράσει- την κυβερνητική ιστορία του, παρόλο που οι καιροί –κυρίως αυτοί- άλλαξαν σα να πέρασαν αιώνες, θέλω να πιστεύω ότι το κλίμα είναι πολύ συγγενές. Αυτό που και σήμερα διακυβεύεται είναι να κατακτηθεί η εμπιστοσύνη ενός ολόκληρου λαού, ψηφίσει δεν ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ, στη βούληση αλλαγής ενός κόμματος και κυρίως του κοινωνικού ρεύματος που το κόμμα αυτό εκπροσωπεί. Τιτάνιο έργο, ιδίως αν αναλογιστούμε ότι ενθουσιασμός και αισιοδοξία (ίσως και ανοχή) είναι πια άγνωστες λέξεις στο πολιτικό μας λεξιλόγιο. Τιτάνιο και γι’ αυτό περισσότερο ευγενές και αναγκαίο από ποτέ.
Social Media