Η Έκθεση δεν ωραιοποιεί και δεν χαρίζεται. Υπαινίσσεται με πολύ καθαρό τρόπο ότι αυτά που μένει να γίνουν ή που πρέπει να διορθωθούν είναι πολύ περισσότερο από αυτά για τα οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση δικαιούται να επαίρεται (μόνο η ελευθερία του Τύπου αναφέρεται ρητά σε αυτή την κατηγορία). Αν και «κόπηκε» κατά την ψήφιση της Έκθεσης στην πλειοψηφικά κεντροδεξιά Ολομέλεια μια καίρια επισήμανση του αρχικού κειμένου του Ιταλού ευρωκομμουνιστή Εισηγητή Giusto Catania, ότι η «διεθνής συνεργασία στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας οδήγησε συχνά σε μείωση του επιπέδου προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», το κείμενο εμπεριέχει μια σειρά κριτικές και αιχμηρές διαπιστώσεις και προτάσεις. Κάποιοι θα θεωρούσαν ίσως υπερβολική την αναφορά στη μη ως τώρα χρήση του μηχανισμού του άρθρου 7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (που προβλέπει κίνηση συλλογικής διαδικασίας κατά κράτους μέλους που παραβιάζει συστηματικά και σοβαρά τα ανθρώπινα δικαιώματα), το συμβολικό νόημα της δίνεται όμως από τη συνέχεια της φράσης: «παρά το γεγονός ότι στα κράτη μέλη λαμβάνουν χώρα παραβιάσεις (εξυπονοείται: «σοβαρές»), όπως αποδεικνύεται από τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων». Κρίσιμες θεωρώ επίσης τις παρατηρήσεις για την ανάγκη ευρωπαϊκού (και όχι μόνο εθνικού) ελέγχου σε όλες τις περιπτώσεις, την «οριζόντια» λειτουργία των δικαιωμάτων εντός του νομοθετικού έργου (κάθε μέτρο πολιτικής πρέπει να τα λαμβάνει υπόψη του), την όχι απλώς συμβατότητα αλλά και αλληλεξάρτηση των δικαιωμάτων και της «ασφάλειας», τη μη ικανοποιητική ως τώρα εφαρμογή των μέτρων για την καταπολέμηση των διακρίσεων, την ύπαρξη υπερβολικά πολλών «ρητρών διαφυγής» (δημόσια τάξη, ασφάλεια κλπ) στην ad hoc προστασία δικαιωμάτων, την κάμψη προστασίας της «ιδιωτικότητας», τη μη ταύτιση των «θετικών δράσεων» με τις κάθε λογής ποσοστώσεις, την ανάγκη η μεταναστευτική πολιτική των κρατών αλλά και της Ένωσης να έχει επίκεντρο την ένταξη, την πρόσληψη, τέλος, του εργατικού δικαίου ως δικαίου των «αδυνάτων» (από τους άνεργους ως τους χωρίς χαρτιά).
Παρόλο που δεν αναφέρεται ονομαστικά σε συγκεκριμένες χώρες, η Έκθεση περιλαμβάνει αρκετές διαπιστώσεις που έχουν άμεση σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Κρατώ ιδίως την ιδιαίτερη προσοχή που θα έπρεπε να δίδεται στα «κλειστά ιδρύματα» (φυλακές, κέντρα ανηλίκων, ηλικιωμένων, ασθενών), την ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων των σεξουαλικά «διαφορετικών», την πρόσβαση σε υπηρεσίες και πόρους για τις γυναίκες που ανήκουν σε εθνοτικές μειονότητες, την υποχρέωση για εισαγωγή ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, τη μέριμνα για τη δεύτερη γενιά μεταναστών, τη μη «επιστροφή» μεταναστών και προσφύγων όταν υπάρχει θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την επιταγή για νομοθεσία απαγορευτική της σωματικής τιμωρίας, την απαγόρευση χρήσης του όρου «λαθρομετανάστης». Σε όλα αυτά τα θέματα –αλλά και σε πόσα άλλα- η Ελλάδα του 21ου αιώνα είναι μια άγονη νησίδα σε μια τρικυμισμένη θάλασσα.
Social Media