Τα τελευταία χρόνια καταγράφεται στη χώρα μας –και όχι από προκατειλημμένους αναλυτές ή κομματικά φερέφωνα, αλλά από διεθνείς οργανισμούς και ελληνικές και ξένες ανεξάρτητες Αρχές- μια σημαντική υποχώρηση των δικαιωμάτων σε όλους τους κρίσιμους τομείς: ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, δικαιώματα αλλοδαπών, μειονοτήτων, αιτούντων άσυλο, κρατουμένων, διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, εμπορία ανθρώπων, μεταχείριση ανηλίκων, ρατσισμός και ξενοφοβία. Τα προβλήματα δεν ξεκίνησαν βεβαίως υπό την παρούσα διακυβέρνηση και δεν αποτελούν αποκλειστική ευθύνη της. Εντάθηκαν, όμως, σε τέτοιο βαθμό που δεν θα ήταν παρακινδυνευμένο να πει κανείς πως η Ελλάδα άλλαξε –προς τα κάτω- διεθνή κατηγορία στον τομέα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα σχετικά αναλυτικά στοιχεία θα δημοσιοποιηθούν πολύ σύντομα από τον αρμόδιο Τομέα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ελπίζω να τύχουν της προσοχής και της προβολής που τους αξίζει. Όχι ως όπλα στη μικροπολιτική αρένα, αλλά ως σήματα κινδύνου για όσους πονάνε την ουσία της δημοκρατίας στον τόπο μας.
Ο έμπρακτος σεβασμός του Συντάγματος από την κυβέρνηση και τη Διοίκηση είναι αντιστρόφως ανάλογος με διακηρύξεις και θεσμικές χειρονομίες που έφτασαν ως την αναθεωρητική πρωτοβουλία. Αρκεί, για τον τρόπο που υπολογίζει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία τον ανώτατο νόμο του Κράτους, το παράδειγμα του πρόσφατου «νόμου-πλαισίου» για την ανώτατη εκπαίδευση, που εμφανίστηκε ως κορωνίδα των μεταρρυθμίσεων, περιείχε τελικά όμως, ούτε λίγο ούτε πολύ, 9 διατάξεις αμφισβητήσιμης συνταγματικότητας (βλ. σχετική Έκθεση, στη σελ. … του παρόντος τεύχους). Όσο για τη Διοίκηση, ποια μεγαλύτερη αντίφαση θα μπορούσε να υπάρξει από τον συνεχή λόγο περί «αξιοκρατίας» και τις επίσης συνεχείς παραβιάσεις υποσχέσεων και καταδίκες δικαστηρίων σε μια σειρά από μέτωπα που αφορούν ευρύτατες κατηγορίες πολιτών (προσλήψεις, ανατροπή ιεραρχίας, νέος Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας, προφορική συνέντευξη, συμβασιούχοι, προστασία δικαιωμάτων εργαζομένων).
Στο μέτωπο της ανάρρωσης από τα σκάνδαλα του παραδικαστικού και άλλων απολύτως υπαρκτών κυκλωμάτων, μιας εξόδου από την κρίση που θα ερχόταν, μας είχαν υποσχεθεί, είτε με τη μορφή «αυτοκάθαρσης» (εκκλησιαστικού, όπως αποδείχτηκε, τύπου) είτε ως αποτέλεσμα συντονισμένων πρωτοβουλιών του αρμόδιου Υπουργείου, τα αποτελέσματα σήμερα, δυο χρόνια μετά το καταλάγιασμα του κουρνιαχτού, είναι αντικειμενικά τα εξής: κάποιες μεμονωμένες διώξεις και ποινές σε λίγους επίορκους δικαστές, καμία αποσάθρωση οργανωμένου κυκλώματος, αυξημένη πατρωνεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης επί της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, πολλαπλά κρούσματα παραίτησης δικαστών λόγω σε βάρος τους διακριτικής μεταχείρισης, υπερβολική αυστηροποίηση των ποινών από αρκετά δικαστήρια, ακόμα μεγαλύτερη καθυστέρηση στην απονομή της Δικαιοσύνης, καμία αναβάθμιση της εμπιστοσύνης του πολίτη.
Μήπως, μετά από όλα αυτά, πρέπει να πάψουμε να μιλούμε για «κρίση» και να δούμε το χώρο της Δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων σαν το μεγάλο ασθενή της τελευταίας τριετίας;
Social Media