Κώστας Β. Mποτόπουλος

Αναφέρθηκα κυρίως σε αυτή τη «μονοθεματική Ελλάδα», που «ξεχνάει» πια θέματα όπως οι θεσμοί ή το περιβάλλον, σε μια Ευρώπη που απομακρύνεται όλο και πολύ, πολιτικά αλλά κυρίως ψυχικά, και σε αυτή την ιδιότυπη κυβέρνηση συνεργασίας, που στηρίζεται σε τέσσερεις λάθος βάσεις (τρόπος επιλογής του Πρωθυπουργού, αδυναμία του να επιλέξει τους Υπουργούς του, ΝΔ «στήριγμα» και μαζί αντιπολίτευση, εκ των προτέρων συμφωνία για ιδιαίτερα βραχύ βίο), έτσι ώστε να είναι αργά πια για να ελπίζουμε ότι μπορεί να αφήσει ισχυρό σημάδι. Η ελπίδα θα μπορούσε να προέλθει από μια δημιουργική συσπείρωση των πολιτών, από μια βαθιά ανανέωση του πολιτικού δυναμικού και από ένα εκλογικό αποτέλεσμα τέτοιο που θα ωθούσε σε πραγματικές συνεργασίες –όλες ευχές, φοβούμαι, δύσκολα πραγματοποιήσιμες.
Ενώπιον ενός ξένου κοινού δεν μπορείς να είσαι τόσο σκοτεινός. Δυο μέρες μετά, στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας, προσκεκλημένος στο Φόρουμ της εφημερίδας (των νιάτων μου) «Λιμπερασιόν», μίλησα όχι μόνο για τις δυσκολίες και τις ευθύνες μας, αλλά και για τα προβλήματα της Ευρώπης, και ειδικά της «οικονομικής της διακυβέρνησης», καθώς και για την ανάγκη σύμπηξης ενός πραγματικού μετώπου αλληλεγγύης. Έχω την αίσθηση ότι εδώ τα λόγια έπεσαν σε γονιμότερο έδαφος. Όχι μόνο γιατί «προς τα έξω» μιλάς πιο ελεύθερα, παρουσιαστής και μαζί υπερασπιστής της πατρίδας σου, ούτε μόνο γιατί οι Γάλλοι διατηρούν μια απτή έλξη από τον ελληνικό πολιτισμό (πόσες φορές δεν άκουσα «εσείς δεν είσαστε μια χώρα σαν τις άλλες»), ούτε γιατί ο ομιλητής παίρνει θάρρος από μια αίθουσα 500 ατόμων. Αλλά και γιατί, στην ίδια τη Γαλλία, όλα στον αέρα μαρτυρούν ότι ετοιμάζεται μια πολιτική αλλαγή, που μπορεί, αν όχι να φέρει τα πάνω-κάτω στη χώρα και την Ευρώπη, πάντως να δημιουργήσει, έστω για λίγο, τις συνθήκες της πραγματικής ελπίδας.