Ο Τόλης, ο πληγωμένος λαϊκός βάρδος, προσδιορίζει την κυβερνητική πολιτική. Ο Τάσος, ο ακλόνητος ιδεολόγος εκσυγχρονιστής, μαρτυρά και ξοφλάει σαν κύριος για καμιά διακοσιαριά χιλιαρικάκια γερμανικών δώρων δι’ υπηρεσίας του. Ο Φίλιππος, ο αγέρωχος θεσμικός άρχων, παραδίνει μαθήματα τοπάρχη μέσα στο ναό της Δημοκρατίας. Ο Βαγγέλης και ο Ανδρέας, οι φερέλπιδες επιχειρηματίες και αυτόκλητοι σωτήρες, τσακώνονται δημοσίως και κατινοειδώς με τους συντρόφους προέδρους των αντιστοίχων ποδοσφαιρικών ομάδων τους. Κι ημείς, το φιλοθεάμον κοινόν, άδομεν. Αυτή είναι πράγματι η Ελλάδα. Ανεπιστρεπτί.
Κατόπιν απαιτήσεως ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ (των αρχικών που μας κυβερνάνε) θα μπει οσονούπω ψαλίδι στις συντάξεις χηρείας. Η Ελλάδα θα γίνει, εκτός των άλλων, μια χώρα στην οποία δεν θα σε συμφέρει να μείνεις χήρα. Φαντάζεται κανείς σε τι αλλαγές σε έναν ειδικό τύπου οικογενειακό προγραμματισμό θα οδηγήσει αυτή η περαιτέρω απόδειξη μειωμένης εθνικής κυριαρχίας. Σύντομα ακολουθεί, φαντάζομαι, η ίδια η ζωή: η Ελλάδα θα γίνει η χώρα στην οποία δεν θα είναι στο χέρι σου αν θα ζεις ή θα πεθαίνεις.
Μια όμορφη φεύγει, ένας λιγότερο όμορφος έρχεται και η τουριστική σεζόν χάνεται. Δεν είναι απολύτως βέβαιο πώς επιλέγονται οι άνθρωποι και οι πολιτικές σε αυτή τη χώρα. Είναι όμως βέβαιο είναι ότι ο ελληνικός τουρισμός αξίζει καλύτερα. Αποτελεί μια από τις λίγες πραγματικά ανταγωνιστικές δραστηριότητες (αλλά ασφαλώς δεν είναι βιομηχανία), έχει προβλήματα που όλοι οι παροικούντες γνωρίζουν και που γιγαντώνονται μέσα στη ρουτίνα, την έλλειψη φαντασίας και ζέσης. Αντίθετα με την Ελλάδα, που σε λίγο θα της μείνει μόνο αυτή.
Social Media