Κώστας Β. Mποτόπουλος

Κρίσιμο άρθρο του Συντάγματος είναι το άρθρο 103. Αυτό προβλέπει α) ότι σε οργανικές θέσεις μπορεί να προσλαμβάνεται και προσωπικό με σχέση ιδιωτικού δικαίου, άρα δυνητικά μη μόνιμο (παρ. 3), β) ότι «οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι, εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν» (παρ. 4), κάτι που σημαίνει πως αν εκλείψει η θέση μπορεί να εκλείψει και η μονιμότητα, γ) ότι με νόμο μπορούν να εξαιρούνται από τη μονιμότητα «ανώτατοι διοικητικοί υπάλληλοι εκτός ιεραρχίας» ή υπάλληλοι της Προεδρίας της Δημοκρατίας και των γραφείων του Πρωθυπουργού η Υπουργών (παρ. 5), δ) ότι στον λεγόμενο «ευρύτερο δημόσιο τομέα», δηλαδή σε δημόσιους οργανισμούς έξω από τον σκληρό πυρήνα του Κράτους (κεντρική Διοίκηση και Αυτοδιοίκηση), επικρατεί καθεστώς που «μπορεί να ρυθμίζεται με νόμο κάθε φορά» (παρ. 8, πρώτο εδάφιο), άρα δεν ισχύει αναγκαστικά η μονιμότητα, ε) ότι απαγορεύεται η μονιμοποίηση των λεγόμενων «συμβασιούχων» (παρ. 8, δεύτερο εδάφιο, που προστέθηκε με την αναθεώρηση του 2001). Μόνο στα πλαίσια αυτά μπορεί να γίνει δεκτή, υπό την ισχύουσα συνταγματική τάξη, μη οικιοθελής απώλεια της θέσης και της ιδιότητας του από δημόσιο υπάλληλο.

 

-     Υπάρχει νόμος που να προβλέπει την καταβολή αποζημίωσης σε μόνιμο υπάλληλο ή υπαλλήλου που έχει υπογράψει σύμβαση αορίστου χρόνου; Πώς υπολογίζεται το ποσό της αποζημίωσης;

Μόνη τέτοια δυνατή «αποζημίωση» (στην  ουσία είναι δικαίωμα εκ της εργασίας του) είναι το λεγόμενο «εφάπαξ». Αποζημίωση για «απόλυση» υπαλλήλου που τυγχάνει μονιμότητας δεν θα ήταν συνταγματική.

-     Προβλέπει το Σύνταγμα την εργασιακή εφεδρεία;

Σύμφωνα με την περιγραφή που μόλις έκανα, η «εργασιακή εφεδρεία» όχι μόνο δεν προβλέπεται στο Σύνταγμα, αλλά και ενδεχόμενη πρόβλεψή της με νόμο θα πρέπει να σέβεται όλες τις παραπάνω αρχές. Με άλλα λόγια, η όποια νομοθετική διαρρύθμιση δεν επιτρέπεται να επανακαθορίζει τα όρια της μονιμότητας που θέτει το άρθρο 103 του Συντάγματος.