Το λεξιλόγιο μας πλουτίζει εσχάτως με νέες αποχρώσεις. Αίφνης μαθαίνουμε ότι α) «νέο» αποκαλείται ένα κείμενο (ας πούμε το Μνημόνιο) που απλώς «επικαιροποιεί» ένα προϋπάρχον (αρκεί βεβαίως να θέτει σκληρότερα μέτρα, γιατί αλλιώς θα λέγαμε ότι ήταν το παλιό), β) «νέος» μπορεί να προσλαμβάνεται σε υψηλές θέσεις (ας πούμε στο Πρωθυπουργικό γραφείο), με μόνο προσόν τη νεότητα του (αρκεί βεβαίως να έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, γιατί τότε μόνο σκοντάφτει σε «λόγους δεοντολογίας»). Γερασμένα νιάτα –και στις δυο περιπτώσεις.
Social Media