Φοβάμαι ότι κάπου χάσαμε τη μπάλα. Πρώην πρόεδρος πολιτικού κόμματος, δικηγόρος φήμης και αξίας (συμμετέχει αυτές τις μέρες στην «υπόθεση Γρηγορόπουλου), σοβαρό πρόσωπο της ελληνικής δημόσιας ζωής «επιλέγεται» (χωρίς, προφανώς, αντίσταση) από μεγαλομέτοχο μεγάλης ποδοσφαιρικής ομάδας για Πρόεδρος της. Μια πολιτική, επιστημονική και κοινωνική διαδρομή μπαίνει ξαφνικά στην υπηρεσία του οπαδισμού –κι έτσι θα κριθεί. Πώς θα ισοφαριστεί άραγε το έλλειμμα σοβαρότητας; Θλίβομαι γιατί εκτιμούσα το πρόσωπο. Θλίβομαι για τη σύγχυση των πάντων. Δεν θλίβομαι επειδή είμαι Ολυμπιακός –το αντίθετο.
Social Media