Η «διαρροή» της Γερμανίας περί προετοιμαζόμενης επιβολής ειδικού «Τοποτηρητή» για τις ελληνικές δημοσιονομικές αποφάσεις χρησίμευσε ως πολλαπλός δείκτης: υπομονής των ισχυρών, «αλληλεγγύης» μεταξύ εταίρων, δυνατότητας «αντίστασης» από ελληνικής πλευράς. Με προφανή την υπέρβαση των θεσμικών και πολιτικών ορίων στη σχέση μεταξύ διασώστη και σωζόμενου, η ελληνική πολιτική τάξη μίλησε, επιτέλους, με μια φωνή και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγκάστηκε να βάλει πολύ νερό στο ξινό κρασί της. Γιατί άλλο το συμφωνημένο μοίρασμα της κυριαρχίας και άλλο το ποδοπάτημα της εθνικής αξιοπρέπειας. 
Ένα βροχερό βράδυ, ένα καλλιτέχνης – διανοητής σε ώρα εργασίας, διασχίζοντας ένα σκοτεινό δρόμο σε μια λαϊκή γειτονιά, τραυματίζεται θανάσιμα από ένα δικυκλιστή των σωμάτων ασφαλείας. Για έναν σκηνοθέτη περισσότερο της ιστορίας του κινηματογράφου παρά του σκέτου κινηματογράφου, του συμβολισμού και της εικόνας παρά των λόγων και της δράσης, της κρυμμένης παρά της φανερής Ελλάδας, της πιο εύκολης συνεννόησης με το εξωτερικό παρά με το εσωτερικό, δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από αυτή που του έκανε η ζωή μιμούμενη την τέχνη του.
100.000 Έλληνες, νέοι κυρίως φαντάζομαι, κατέθεσαν, μέσα στο 2011 και μέσω Διαδικτύου, βιογραφικά για απασχόληση στο εξωτερικό (πρόπερσι ήταν 50.000). Το γεγονός μπορεί να διαβαστεί με δυο τρόπους. Ο παραδοσιακός θα ήταν με απόγνωση για την κατάσταση της ανεργίας και της γενικής δυσπραγίας στη χώρα μας. Ο δεύτερος αφήνει παράθυρο στην ελπίδα: έχουμε τόσο πολύ και τόσο εξωστρεφές ανθρώπινο δυναμικό έτοιμο να ζητήσει τη μοίρα του αλλού. Μέρες κλεισίματος του Πι-Ες- Αϊ, ας προσθέσουμε: και να ξαναγυρίσει αν/ όταν ανορθωθούμε.
Social Media