Κώστας Β. Mποτόπουλος

Το λεξιλόγιο μας πλουτίζει εσχάτως με νέες αποχρώσεις. Αίφνης μαθαίνουμε ότι α) «νέο» αποκαλείται ένα κείμενο (ας πούμε το Μνημόνιο) που απλώς «επικαιροποιεί»  ένα προϋπάρχον (αρκεί βεβαίως να θέτει σκληρότερα μέτρα, γιατί αλλιώς θα λέγαμε ότι ήταν το παλιό), β) «νέος» μπορεί να προσλαμβάνεται σε υψηλές θέσεις (ας πούμε στο Πρωθυπουργικό γραφείο), με μόνο προσόν τη νεότητα του (αρκεί βεβαίως να έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, γιατί τότε μόνο σκοντάφτει σε «λόγους δεοντολογίας»). Γερασμένα νιάτα –και στις δυο περιπτώσεις.

Στην Κίνα, ένα μποτιλιάρισμα μήκους 100 χιλιομέτρων έχει μπλοκάρει έναν αυτοκινητόδρομο επί 10 ημέρες χωρίς το παραμικρό επεισόδιο. Στη Χιλή, χιλι-άδες άνθρωποι πανηγύρισαν δημόσια την είδηση επιβίωσης των αγνοούμενων ανθρακωρύχων και δεν πτοήθηκαν όταν ενημερώθηκαν ότι δεν θα απεγκλωβισθούν πριν από τα Χριστούγεννα. Στην Ελλάδα, οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας έκαψαν το ίδιο τους το γήπεδο προκειμένου να μην αγωνιστεί σε αυτό μια άλλη ελληνική ομάδα. Και δεν περνά μέρα που να μη διαμαρτυρόμαστε για όλα εκτός από τους εαυτούς μας.

Ώστε έπρεπε να εγκατασταθεί, δαπάναις του Έλληνα φορολογούμενου, επιτροπή διάσημων πράγματι (αλλά για άλλους λόγους) ξένων ειδικών, για να διαπιστώσουν ότι: α) απαιτείται καλύτερος συντονισμός της κυβέρνησης, β) χρειαζόμαστε (μετά θάνατον) μια μονάδα διαχείρισης κρίσεων, γ) επιβάλλεται ενίσχυση του Πρωθυπουργικού γραφείου (και μερικά ακόμα λιγότερα σοφά). Ωσάν το πρόβλημα της χώρας να ήταν, με το συμπάθιο, το μέγεθος οργάνων –κυβερνητικών τε και. Και ωσάν η μαγική λύση να είναι ο διαρκώς κυοφορούμενος και εναγωνίως αναμενόμενος «δομικός ανασχηματισμός» (των γνωστών υλικών).