Μέσα σε γενική άγνοια ή αδιαφορία (αφού ουδόλως έλαβε χώρα ο δημόσιος διάλογος τον οποίο κάποιοι είχαμε ευχηθεί), παίζεται αυτές τις μέρες,
χωρίς υπερβολή, το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρώτα ψηφίζει η ελληνική Βουλή κι επικυρώνει την Τετάρτη το βράδι, χωρίς εκπλήξεις αλλά και χωρίς φως, τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Ύστερα, την αμέσως επόμενη μέρα, ψηφίζουν οι Ιρλανδοί κι αποφαίνονται αν θα συνεχιστεί η προσπάθεια ή όχι. Είναι προφανές ότι η έκβαση αυτού του μόνου, και αναγκαστικού (λόγω του ιρλανδικού Συντάγματος), δημοψηφίσματος είναι πολλαπλάσια κρίσιμη σε σχέση και με το μέγεθος της συγκεκριμένης χώρας και με τη σειρά των λοιπών, απολύτως ισότιμων, κοινοβουλευτικών επικυρώσεων: αν η αλλαγμένη λόγω της αποτυχίας του «Ευρωσυντάγματος» Συνθήκη απορριφθεί, για όποιους λόγους, από τον ιρλανδικό λαό (τον μακράν πιο ευνοημένο από τις παροχές της Ένωσης), θα έχει δεχτεί ένα βαρύτατο –πιθανότατα ανίατο- πολιτικό και συμβολικό πλήγμα.
ΤΑ ΝΕΑ 03/06/08
Δε χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει ότι το φυσικό περιβάλλον νοσεί και μας απειλεί, με όλο και αυξανόμενο ρυθμό. Οι πρόσφατες επιστημονικές έρευνες για τον κίνδυνο από την κλματική αλλαγή απλώς επιβεβαιώνουν το αυτονόητο –και οι λίγες «αιρετικές» φωνές, ψευδο-επιστημονικές ή κρυπτο-συμφεροντολογικές, αποτελούν την εξαίρεση που μας καθιστά πιο σίγουρους για τον κανόνα. Τουλάχιστον, για μια φορά, κάποιοι πολιτικοί ηγέτες άνοιξαν τις κεραίες τους στις προκλήσεις της εποχής και προσπαθούν να επηρεάσουν, κι όχι απλώς να παρακολουθούν, τις εξελίξεις. Από την αρχή της φετινής χρονιάς η πρώτη προτεραιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η ενεργός καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, μέσα από από ένα σχέδιο που είναι γνωστό στην ιδιόλεκτο των Βρυξελλών –αλλά, φοβούμαι, όχι των πολιτών- ως «20-20-20»: 20% μείωση των εκπομπών αερίων και 20% εξοικονόμηση ενέργειας ως το 2020.
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΒΑΛΑΣ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», 7/05/08
Αφιέρωμα στην Ημέρα της Ευρώπης
΄Oταν η Hμέρα της Ευρώπης συμπίπτει με τις λιγότερο καλές ημέρες της Ευρώπης, ο ¨εορτασμός¨ γίνεται διπλά δύσκολη άσκηση. Tι στ' αλήθεια να πει κανείς στους πολίτες (ειδικά υπό το σημερινό κλίμα θεσμικής αμηχανίας, οικονομικής δυσπραγίας και κοινωνικής ανασφάλειας), που να μην ηχεί χιλιοειπωμένο, ψεύτικο, ξεπερασμένο από τη ζωή; Πώς να μεταδώσει -αν, όπως εγώ, το νιώθει- ότι παρά τα προβλήματα, τα ελλείμματα, τις παλινδρομήσεις, η Ευρωπαϊκή ιδέα, αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτική σύλληψη και ως θεσμικό μόρφωμα, παραμένει το πιο σημαντικό δημοκρατικό επίτευγμα και η πιο ενδιαφέρουσα ανοικτή πρόκληση της εποχής μας; H προσωπική μου απάντηση -με την οποία αναμετριέμαι από την πρώτη μέρα της άφιξής μου στο Ευρωκοινοβούλιο- συντίθεται από δυο αλληλοσυμπληρούμενες παραινέσεις δράσης: οφείλουμε, όσοι πιστεύουμε στην Ευρώπη, να εξηγούμε και να πολιτικοποιούμε.
TA NEA 16/04/2008
... Κι έτσι ξαφνικά, αφού μπήκε η άνοιξη, χωρίς καμιά προαναγγελία και χωρίς να το καταλάβει κανείς -ούτε πολίτης, ούτε μέσο ενημέρωσης, ούτε καν οι ίδιοι οι βουλευτές-, η ελληνική Βουλή θα συζητήσει αυτή τη βδομάδα και θα ψηφίσει την επόμενη τη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γνωστή και ως "Συνθήκη της Λισαβόνας". Θα ψεκάσει, θα σκουπίσει και θα τελειώσει σε λίγες μέρες, μακριά από τα ενοχλητικά φώτα της δημοσιότητας, που μπορεί να έβγαζαν στην επιφάνεια κάποιες διαφωνίες ατέλειες και αμφισβητήσεις, θα μάθαιναν όμως κάτι τουλάχιστον στον ελληνικό λαό για ένα κείμενο που, αν επικυρωθεί απ' όλες τις χώρες, θα ρυθμίζει σε μεγάλο βαθμό την (πολιτική) ζωή του και το (κοινωνικό) μέλλον του.
Οικονομική Επιθεώρηση «Διεθνής & Ευρωπαϊκή Πολιτική», Ιανουάριος Μάρτιος 2008, Τεύχος 9
Ιανουάριος - Μάρτιος 2008
Η Μεταρρυθμιστική Συνθήκη που υπογράφτηκε στις 13 Δεκεμβρίου στη Λισαβόνα αποτελεί το επιστέγασμα ενός μακρόπνοου και τολμηρού εγχειρήματος το οποίο ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες το 2002 με τη σύγκλιση της Συνέλευσης για το Μέλλον της Ευρώπης, σκόνταψε το 2005 στα αρνητικά δημοψηφίσματα στη Γαλλία και την Ολλανδία και κατέληξε -ύστερα από μία μακρά περίοδο περισυλλογής- σε ένα συμβιβαστικό κείμενο ελλειμματικό σε πνοή και ευκρίνεια. Οι 250 σελίδες του έρχονται να πληρώσουν το θεσμικό κενό που απείλησε να αφήσει πίσω της η Συνταγματική Συνθήκη και φιλοδοξούν να δώσουν τέλος σε μια περιπέτεια που έθεσε σε δοκιμασία την αξιοπιστία της Ένωσης. Το κείμενο που συμφωνήθηκε στη Λισαβόνα είναι, με δυο λόγια, κατώτερο των περιστάσεων, κατώτερο της Συνταγματικής Συνθήκης, κατώτερο ακόμα (κατά τι) και από το κείμενο που κληρονόμησε από τη σύντομη Διακυβερνητική Διάσκεψη. Ακόμα κι έτσι, καταφέρνει να περισώσει το σύνολο σχεδόν των καινοτομιών της Συνταγματικής Συνθήκης και να διασώσει, Ένωση και πολίτες, από μια μοιραία οπισθοχώρηση στην απολύτως ανεπαρκή Συνθήκη της Νίκαιας και στην ακόμα πιο επικίνδυνη εγκατάλειψη κάθε ιδέας πολιτικής εμβάθυνσης.
ΕΘΝΟΣ 21/02/08
525 υπέρ, 115 κατά. Το 67% του συνολικού αριθμού των βουλευτών θετικό. 3% καλύτερο σκορ για το «ναι» σε σχέση με το «Ευρωσύνταγμα», πριν από τρία περίπου χρόνια. Αν μίλαγαν τα νούμερα της χτεσινής ψηφοφορίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την Έκθεση σχετικά με τη Συνθήκη της Λισαβόνας θα έλεγαν ότι στο Στρασβούργο η σελίδα της ενωμένης Ευρώπης έχει οριστικά γυρίσει. Δεν μιλάνε όμως μόνο τα νούμερα –ευτυχώς. Μιλάνε και τα κείμενα κι ακόμα πιο εύγλωττα το ψυχικό κλίμα που δημιουργούν.
Social Media