Ναι και όχι
Μέσα σε γενική άγνοια ή αδιαφορία (αφού ουδόλως έλαβε χώρα ο δημόσιος διάλογος τον οποίο κάποιοι είχαμε ευχηθεί), παίζεται αυτές τις μέρες,
χωρίς υπερβολή, το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρώτα ψηφίζει η ελληνική Βουλή κι επικυρώνει την Τετάρτη το βράδι, χωρίς εκπλήξεις αλλά και χωρίς φως, τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Ύστερα, την αμέσως επόμενη μέρα, ψηφίζουν οι Ιρλανδοί κι αποφαίνονται αν θα συνεχιστεί η προσπάθεια ή όχι. Είναι προφανές ότι η έκβαση αυτού του μόνου, και αναγκαστικού (λόγω του ιρλανδικού Συντάγματος), δημοψηφίσματος είναι πολλαπλάσια κρίσιμη σε σχέση και με το μέγεθος της συγκεκριμένης χώρας και με τη σειρά των λοιπών, απολύτως ισότιμων, κοινοβουλευτικών επικυρώσεων: αν η αλλαγμένη λόγω της αποτυχίας του «Ευρωσυντάγματος» Συνθήκη απορριφθεί, για όποιους λόγους, από τον ιρλανδικό λαό (τον μακράν πιο ευνοημένο από τις παροχές της Ένωσης), θα έχει δεχτεί ένα βαρύτατο –πιθανότατα ανίατο- πολιτικό και συμβολικό πλήγμα.
Social Media