Η Δανία σπάει μόνη της τη Συνθήκη του Σένγκεν. Η Ολλανδία περνάει νόμους για απελάσεις και στέρηση επιδομάτων αλλοδαπών, εν γνώσει της αντίθεσής τους με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Η Γαλλία αυτοαποκαλείται πατρίδα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ιδρύει Υπουργείο Εθνικής Ταυτότητας, αυτοανακηρύσσεται σωτήρας των ελληνικών ομολόγων και μας προτείνει ένα σχέδιο που βολεύει μόνο τις τράπεζες. Η Γερμανία διαρκώς υπερασπίζεται το ευρώ και διαρκώς αναβάλλει τα εργαλεία της υπεράσπισής του, τα βάζει τώρα με τους «οίκους ενοχής» (Standards, Moody’s, Fitch), αφού προηγουμένως είχε τορπιλίσει τη δημιουργία ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης (που αρχικά η ίδια είχε προτείνει…) Η Φινλανδία (για την Πορτογαλία) και η Σλοβακία (ήδη δις για την Ελλάδα) αρνούνται ή αμφισβητούν το ποσοστό συμμετοχής τους στα πακέτα διάσωσης. Η Ουγγαρία προήδρευσε του Συμβουλίου περνώντας ένα νέο Σύνταγμα και ένα νέο νόμο περί Τύπου με πρωτάκουστες υποχωρήσεις του Κράτους Δικαίου. Η Πολωνία, νέα προεδρεύουσα χώρα, αναπτύσσεται χάρις στην Ευρώπη, αλλά ο Πρωθυπουργός της άλλα λέει στο ευρωπαϊκό και άλλα στο εθνικό του ακροατήριο. Η Ιταλία, ή μάλλον ο ανεκδιήγητος Πρωθυπουργός της, αφού πρώτα έβαλε τους μετανάστες σε τρένα για τη Γαλλία, τώρα οδύρεται για τα ρήγματα στο Σένγκεν, ενώ, κουρελιάζοντας διαρκώς τους θεσμούς και το δημόσιο βίο, βυθίζει στην απόλυτη αναξιοπιστία τη χώρα του, προς τέρψιν των «Αγορών». Το Βέλγιο κρατά τα κλειδιά της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης χωρίς να έχει δική του κυβέρνηση εδώ και παραπάνω από ένα χρόνο. Η Μεγάλη Βρετανία … απλώς συνεχίζει να είναι περήφανα η Μεγάλη Βρετανία.
Αυτό είναι το προφανέστερο προβληματικό επίπεδο, εκείνο των εθνικών –και στη συντριπτική πλειοψηφία τους Δεξιών- κυβερνήσεων. Η κατάσταση επιδεινώνεται από το γεγονός ότι, κάτω από την αναγκαστικά περίπλοκη θεσμική ομπρέλα μιας ένωσης κρατών και μαζί λαών, κατακερματισμένων ακροατηρίων και συλλογικών, υποτίθεται, στόχων, οι εθνικές αδυναμίες μεγεθύνονται, αντί να λειάνονται, όταν έρθει η ώρα των αποφάσεων σε ενωσιακό επίπεδο. Δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα: γίνεται από το ξέσπασμα της κρίσης λόγος για «οικονομική διακυβέρνηση», όμως τα πιο αυτονόητα εργαλεία της –μια μόνιμη θεσμική συνεννόηση, ένα πρόσωπο-καταλύτης που θα δρα για λογαριασμό της Ένωσης και όχι των κυβερνήσεων, ένα αναπτυξιακό προϊόν αλληλεγγύης όπως το ευρω-ομόλογο- διαρκώς αναβάλλονται. Συνεχίζεται επίσης η άρνηση κατανόησης εκ μέρους των αποφασιζόντων πως η αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού όχι μόνο δεν είναι «σκάνδαλο σε καιρό κρίσης» αλλά αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη, την οποία, κατά τα άλλα, όλοι επιζητούν και που θα φέρει, ίσως, κάποια στιγμή, την έξοδο από την κρίση.
Ασθενείς ηγέτες, περίπλοκοι θεσμοί, έλλειψη τόλμης, εθνικιστικά αντανακλαστικά: τα στοιχεία της παθογένειας είναι γνωστά. Όπως και η μόνη διέξοδος: ένα άλμα προς τα εμπρός. Ίσως με την αλλαγή, την ύστατη πραγματικά στιγμή, της στάσης έναντι του «ελληνικού προβλήματος» (για το οποίο, είναι αλήθεια, κι εμείς διόλου δεν διευκολύναμε την κατάσταση), τον ολοένα και σημαντικότερο ρόλο που αναλαμβάνει το Ευρω-κοινοβούλιο και την πιθανή αλλαγή ηγεσίας, του χρόνου, σε Γερμανία και Γαλλία, η Ευρώπη γλιτώσει –αυτή τη φορά στο παρά ένα- την πολιτική αυτοκτονία με την οποία τόσο επίμονα φλερτάρει.
Social Media