Η ουγγρική οδός
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Εν Πλώ 21 Ιουλίου 2010
Το σκηνικό της ευρωπαϊκής κρίσης μεταφέρθηκε ξαφνικά στη Βουδαπέστη. Η νέα κυβέρνηση διάλεξε ένα δρόμο που είναι σίγουρα διαφορετικός, αλλά εξαιρετικά αμφίβολο αν είναι παραδειγματικός. Και που δεν θα κριθεί μόνος αυτός στην πράξη, αλλά θα κρίνει και τις ευρωπαϊκές αντοχές σε μια σειρά από μέτωπα.
Πρώτα τα γεγονότα: η –εκτός ευρωζώνης- Ουγγαρία ήταν η χώρα που περισσότερο είχε δοκιμαστεί στις αρχές της κρίσης. Σε σημείο που η προ των εκλογών του φετινού Μαϊου κυβέρνηση (σοσιαλιστικών αποχρώσεων) είχε συνάψει το 2008 συμφωνία δανεισμού με το ΔΝΤ υπό ειδικούς όρους. Η συμφωνία λήγει το Οκτώβριο του 2010 και η τελευταία δόση του δανείου, ύψους 20 δις ευρώ, είναι ακόμα εκκρεμής και υποκείμενη στην έγκριση των δανειστών. Οι δανειστές αυτοί –καθοδηγούμενοι από το ΔΝΤ- ζήτησαν στα μέσα Ιουλίου τη λήψη πρόσθετων μέτρων (αυστηρής λιτότητας) για την εκταμίευση. Η νέα (συντηρητική) ουγγρική κυβέρνηση, που είχε εκλεγεί με βάση υποσχέσεις «αποδέσμευσης» από τη «μέγγενη» και επιβεβαίωσε τις προθέσεις της αυτές αμέσως μετά τη νίκη της, διαφώνησε με τα νέα μέτρα. Οι διαπραγματεύσεις δεν οδήγησαν σε αποτέλεσμα, η εκταμίευση της τελευταίας δόσης έχει παγώσει, όπως σε κάποιο βαθμό και οι αγορές (πτώση του φιορινιού, αύξηση των ουγγρικών ασφαλίστρων κινδύνου –CDS-, αποτυχία σε δημοπρασία τρίμηνων κρατικών ομολόγων αμέσως μετά την αναγγελία του μπλοκαρίσματος). Η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει και φοβάται για διάχυση της «ουγγρικής κρίσης» -και στάσης.
Το σκηνικό της ευρωπαϊκής κρίσης μεταφέρθηκε ξαφνικά στη Βουδαπέστη. Η νέα κυβέρνηση διάλεξε ένα δρόμο που είναι σίγουρα διαφορετικός, αλλά εξαιρετικά αμφίβολο αν είναι παραδειγματικός. Και που δεν θα κριθεί μόνος αυτός στην πράξη, αλλά θα κρίνει και τις ευρωπαϊκές αντοχές σε μια σειρά από μέτωπα.
Πρώτα τα γεγονότα: η –εκτός ευρωζώνης- Ουγγαρία ήταν η χώρα που περισσότερο είχε δοκιμαστεί στις αρχές της κρίσης. Σε σημείο που η προ των εκλογών του φετινού Μαϊου κυβέρνηση (σοσιαλιστικών αποχρώσεων) είχε συνάψει το 2008 συμφωνία δανεισμού με το ΔΝΤ υπό ειδικούς όρους. Η συμφωνία λήγει το Οκτώβριο του 2010 και η τελευταία δόση του δανείου, ύψους 20 δις ευρώ, είναι ακόμα εκκρεμής και υποκείμενη στην έγκριση των δανειστών. Οι δανειστές αυτοί –καθοδηγούμενοι από το ΔΝΤ- ζήτησαν στα μέσα Ιουλίου τη λήψη πρόσθετων μέτρων (αυστηρής λιτότητας) για την εκταμίευση. Η νέα (συντηρητική) ουγγρική κυβέρνηση, που είχε εκλεγεί με βάση υποσχέσεις «αποδέσμευσης» από τη «μέγγενη» και επιβεβαίωσε τις προθέσεις της αυτές αμέσως μετά τη νίκη της, διαφώνησε με τα νέα μέτρα. Οι διαπραγματεύσεις δεν οδήγησαν σε αποτέλεσμα, η εκταμίευση της τελευταίας δόσης έχει παγώσει, όπως σε κάποιο βαθμό και οι αγορές (πτώση του φιορινιού, αύξηση των ουγγρικών ασφαλίστρων κινδύνου –CDS-, αποτυχία σε δημοπρασία τρίμηνων κρατικών ομολόγων αμέσως μετά την αναγγελία του μπλοκαρίσματος). Η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει και φοβάται για διάχυση της «ουγγρικής κρίσης» -και στάσης.
Πάσα ομοιότητα με περιπτώσεις άλλων χωρών, όπως αυτή στην οποία ζείτε, είναι παραπλανητική. Στην ουγγρική περίπτωση οι διαπραγματεύσεις και ο δανεισμός έγινε μόνο με το ΔΝΤ και μετά την κυβερνητική αλλαγή η νέα κυβέρνηση αποφάσισε μονομερώς να αλλάξει στάση. Κρίσιμη, επίσης, διαφοροποίηση: ελληνικού τύπου «Μνημόνιο» δεν φαίνεται να υπάρχει. Τούτο μόνο δικαιολογεί τις δηλώσεις του Ούγγρου Πρωθυπουργού στις 20 Ιουλίου ότι η μόνη υποχρέωση της χώρας του, την οποία προτίθεται να τηρήσει, είναι να συγκρατήσει το έλλειμμα στο 3,8% του ΑΕΠ το 2010 και ότι, από κει και πέρα, «η συμφωνία δεν υποδεικνύει πώς θα πρέπει να επιτύχουμε αυτόν τον στόχο», η δε «επιλογή των μέτρων και ο χρόνος εφαρμογής τους είναι αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης». Ενδιαφέρον είναι ότι η διαφωνία ουγγρικής κυβέρνησης – ΔΝΤ, αφορούσε την αντίθεση του δεύτερου στην πρόθεση της πρώτης να φορολογήσει βαριά τις τράπεζες, να μειώσει τις αποδοχές του (ορισμένου από την προηγούμενη κυβέρνηση) διοικητή της κεντρικής τράπεζας και να διορίσει τα πρόσωπα που αυτή επιθυμούσε στις οικονομικές θέσεις κλειδιά.
Διεθνής Ρομπέν των Δασών, λοιπόν, της αντίστασης έναντι του Σερίφη-ΔΝΤ, η Ουγγαρία; Τίποτα δεν είναι λιγότερο σίγουρο. Πρώτον, γιατί όταν αναλαμβάνεις τη διακυβέρνηση, αναλαμβάνεις και τις δεσμεύσεις των προκατόχων σου, στη δε ουγγρική περίπτωση, πέρα από τη δανειστική συμφωνία καθεαυτή, τέτοια υποχρέωση ήταν η διαρκής συνεννόηση και συναπόφαση με το δανειστή (τον Ιούνιο, ενώ κλιμάκιο του ΔΝΤ είχε μεταβεί στη Βουδαπέστη για προγραμματισμένη συνάντηση με τον πρωθυπουργό, αυτός ήταν στη Νότια Αφρική, για ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο ουδόλως συμμετείχε η χώρα του). Και, δεύτερο και κυριότερο, γιατί η «αντίσταση», στην ουγγρική περίπτωση, δίνει ανησυχητικά την αίσθηση προκαλύμματος λαϊκισμού και εθνικισμού. Οι κραυγές για «εθνική απελευθέρωση» συνδέονται με την ταχύτατη συγκρότηση ενός Κράτους – Fidesz (το όνομα του κυβερνητικού κόμματος), που αγνοεί τους κανόνες του διεθνούς παιχνιδιού, βάζει παντού τους διόλου «καθαρούς» ανθρώπους της, αναγκάζει κάθε Υπουργείο να κρεμά στον τοίχο το κυβερνητικό πρόγραμμα και ετοιμάζεται για την ψήφιση ενός νόμου «ελέγχου» των μέσων ενημέρωσης. Κρίμα που όλα αυτά απαγορεύουν να καταστεί η Ουγγαρία ένα αξιόπιστο δοκιμαστήριο για τη ζωή με δανεικά αλλά χωρίς Μνημόνιο.
Μοιράσου το:
Social Media