[Χαραμάδες

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Εν Πλώ 24 Μαρτίου 2010

Οι τεκτονικές πλάκες κινήθηκαν κάπως τις τελευταίες μέρες. Καταρχάς η «ευρωπαϊκή λύση» φαίνεται να έχει κλειδώσει και περιμένουμε να δούμε την επίσημη μορφή –και το φραστικό συμβολισμό- που θα της προσδώσει το αυριανό Συμβούλιο κορυφής. Πρόκειται βέβαια για μία de minimis «ευρωπαϊκή» (στην πραγματικότητα μικτή) «λύση» (στην πραγματικότητα φυγή προς τα εμπρός): με έστω έμμεση εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (είναι όμως κρίσιμο ότι δεν θα επιβάλει τους όρους του), με αστερίσκους και προϋποθέσεις που άλλες είναι σχεδόν ταπεινωτικές (αν η Ελλάδα δεν αντέχει) και άλλες αδύνατο να πραγματοποιηθούν στο εγγύς μέλλον (αν συνδυαστεί με αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας), με φραστικές και νομικίστικες πιρουέτες (άλλο «σχέδιο διάσωσης» και άλλο «παροχή βοήθειας» από το στόμα του αμίμητου κυρίου Μπαρόζο), με αίσθηση κυρίως ότι οι εταίροι μας βαδίζουν με βαριά καρδιά, ότι τους οδηγεί ο φόβος περισσότερο παρά η τόλμη. Ακόμα κι έτσι πάντως είναι σημαντικό ότι συγκροτήθηκε ένα μέτωπο στήριξης της Ελλάδας -που στην ουσία είναι μέτωπο υπέρ του ευρώ και της πολιτικής Ευρώπης-, ότι μειοψήφησε η αμιγώς μονεταριστική αντιμετώπιση της κρίσης και ότι έγινε αντιληπτό ότι υπάρχουν περιθώρια συλλογικών κινήσεων ακόμα και με το πολύ σφιχτό (αλλά σαφώς αναβαθμισμένο) πλαίσιο της Συνθήκης της Λισαβόνας.

H δεύτερη εξέλιξη είναι πολύ πιο υπόγεια, αγγίζει και ενδιαφέρει πολύ λιγότερους, έχει όμως και αυτή τη σημασία της. Πρόκειται για τον τρόπο που αντιμετώπισε το «θεσμικό ΠΑΣΟΚ» τις επιλογές της κυβέρνησης και εν γένει τον πολιτικό της αγώνα. Στο Εθνικό Συμβούλιο που έγινε, με μεγάλη καθυστέρηση, το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη (μην ξεχνάμε: πρόκειται για τη «Βουλή» του κόμματος) η αγωνία ήταν διάχυτη, αλλά ο πολιτικός διάλογος όχι απών. Η στήριξη στα μέτρα, με αντίληψη της κρισιμότητας των καιρών, συνδέθηκε ορθώς με την αναπτυξιακή προετοιμασία της επόμενης μέρας και τη δίκαια κατανομή των βαρών, ενώ διάχυτη ήταν η απαίτηση να παίξει το κόμμα ρόλο γέφυρας με μια κοινωνία χωρίς τη συμβολή της οποίας δεν είναι δυνατό να υπάρξει έξοδος από την κρίση. Η κυβέρνηση πια το γνωρίζει: υπάρχουν δημιουργικές δυνάμεις από τις οποίες μπορεί να αντλήσει, αρκεί να τους δώσει φωνή και σημασία. Με το τέλος του διπλωματικού μαραθώνιου, η ώρα της στροφής στην Ελλάδα -και στην πραγματική πολιτική- έχει σημάνει.