Το μόνο πλαίσιο σωτηρίας είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όχι γιατί είμαστε αναγκασμένοι, αλλά γιατί η συμμετοχή μας είναι ασπίδα και, αρκεί να το θελήσουμε, πηγή δύναμης. Ας επιχειρήσουμε να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα αντικειμενικά δεδομένα: α) δυνατότητα «αποπομπής» από την Οικονομική και Νομισματική Ένωση ή την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει. Τα μέτρα που προβλέπουν οι νέες Συνθήκες για όσους δεν συμμορφώνονται με τους γενικούς οικονομικούς προσανατολισμούς της Ένωσης είναι η εκ μέρους της Επιτροπής «προειδοποίηση» και η εκ μέρους του Συμβουλίου «σύσταση», που μπορεί να δημοσιοποιηθεί (άρθρο 121 παρ. 2 Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Ειδικά δε για την αντιμετώπιση υπερβολικών δημοσιονομικών ελλειμμάτων –περίπτωση της Ελλάδας- τα προβλεπόμενα μέτρα είναι η «γνώμη», η «δημόσια σύσταση» –στάδια από τα οποία έχει περάσει η Ελλάδα-, η επιβολή συγκεκριμένων και εντός συγκεκριμένης προθεσμίας μέτρων –κάτι που ουσιαστικά έχει ήδη γίνει- και, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, η επιβολή «κυρώσεων», όπως η αναθεώρηση της πολιτικής δανεισμού, άτοκες καταθέσεις ή πρόστιμα (άρθρο 126 Συνθήκης Λειτουργίας), β) η «μη αποπομπή» δεν σημαίνει ούτε μη παρακολούθηση, ούτε μη βοήθεια –το αντίθετο. Κανόνας λειτουργίας της Ένωσης και ειδικώς της καλούμενης «Ευρωζώνης» είναι η αυτόβουλη αλληλοενημέρωση (στο πλαίσιο της «πολυμερούς εποπτείας»), ο συντονισμός, η σύγκλιση και η αλληλεγγύη -η οποία, επομένως, δεν είναι ζητούμενο αλλά αρχή της Ένωσης. «Σε πνεύμα αλληλεγγύης» το Συμβούλιο μπορεί να θεσπίζει μέτρα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κατάστασης (άρθρο 122 Συνθήκης Λειτουργίας), με «συντονισμό και διάλογο» αντιμετωπίζει τις καταστάσεις, και ειδικά τις δύσκολες, η «Ευρωομάδα» (Πρωτόκολλο 14 προσαρτώμενο στις Συνθήκες), για τη διασφάλιση του ευρώ το Συμβούλιο μπορεί να παίρνει «κοινές θέσεις» σχετικά με ζητήματα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος (άρθρο 138 Συνθήκης Λειτουργίας ), γ) η αλληλεγγύη δεν χαρίζεται, κατακτάται. Έχει –όχι ως αντίβαρο αλλά ως προϋπόθεση- την προσφυγή και τη συνεργασία της ενδιαφερόμενης χώρας, την τήρηση των υφιστάμενων κανόνων και των κοινά συμφωνημένων μέτρων, την αντίληψη ότι αυτά τα μέτρα δεν έρχονται «απέξω», αλλά αποτελούν μέρος μιας κοινής πολιτικής διαδικασίας, στην οποία η χώρα μας –ευτυχώς- κατάφερε να συμμετάσχει.
Υπ’ αυτή την έννοια δικαιολογούνται οι δηλώσεις του κυρίου Αλμούνια (του «κακού» κυρίου Αλμούνια, που είναι όμως κατά γενική ομολογία ένας από τους καλύτερους Επιτρόπους της Ένωσης) ότι «δεν υπάρχει θέμα διάσωσης» και ότι οι σχετικές δημοσιογραφικές πληροφορίες είναι «συναισθηματικές»: εφόσον η Ελλάδα αποφασίσει να παίξει πλήρως και σωστά το παιχνίδι, η «διάσωση» τίθεται αυτόματα σε λειτουργία. Στην πραγματικότητα –κι αυτό δείχνει την αξία της Ένωσης αλλά και τον κάθε άλλο παρά «ανθελληνικό» χαρακτήρα» της- έχει ήδη αρχίσει. Εν αναμονή μιας μόνον –αλλά πολιτικά τεράστιας- «ελληνικής απόδειξης»: αξιοπιστίας. Όχι παραποιημένα στοιχεία, όχι άλλα ψέματα και υπεκφυγές, τα μέτρα που εξαγγέλλονται να υλοποιούνται έγκαιρα (κάτι που, αν γίνει, αντί για πολιτικό κόστος θα προκαλέσει συσπείρωση και στο εσωτερικό της χώρας). Να λοιπόν, εν είδει ευκαιρίας μέσα στην κρίση, μια «αλλαγή παραδείγματος», ικανή να ταρακουνήσει περισσότερο από κάθε πρωτοποριακή ιδέα το πολιτικό μας σύστημα.
Social Media