Κανένα ξεκίνημα δεν είναι δυνατό χωρίς την ελπίδα της καλυτέρευσης –το καλύτερο δεν είναι, όπως συχνά λέγεται, ο εχθρός μόνο του καλού αλλά και της στασιμότητας. Η ελπίδα, όμως, για να έχει νόημα, θα πρέπει να βασίζεται αφενός στα γεγονότα και αφετέρου στη διδαχή από την εμπειρία. Να λοιπόν οι μπούσουλές της: να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι και να μαθαίνουμε από το παρελθόν –και ιδίως από τα λάθη μας.
Στις 25 Μαρτίου 2010 δημοσιοποιήθηκε η συμφωνία του Eurogroup (του Συμβουλίου Υπουργών των κρατών μελών με νόμισμα το ευρώ) για (δυνητική) οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα –αφού, επισήμως, όπως αναφέρεται και στην απόφαση, «η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε ζητήσει καμία οικονομική βοήθεια» (αυτό θα γινόταν στις 23 Απριλίου, με το «διάγγελμα του Καστελλόριζου», και αφού είχαν προηγηθεί, ως την τελευταία στιγμή, συνεχείς διαψεύσεις). Ο μηχανισμός, με εμφανή τα σημάδια του αυτοσχεδιασμού, ενδύθηκε τη μορφή γενικής επιβεβαίωσης της κοινής ευθύνης όλων των κρατών μελών για την τήρηση των κανόνων της δημοσιονομικής πειθαρχίας (πρώτη παράγραφος της απόφασης) και επιβράβευσης της ως τότε αναληφθείσας ελληνικής προσπάθειας για ανάκτηση «της χαμένης εμπιστοσύνης των αγορών» (δεύτερη παράγραφος). Τα κύρια όμως χαρακτηριστικά του μηχανισμού -που επρόκειτο να παγιοποιηθούν, αφού τα βρίσκουμε και στους «γενικούς» και «μόνιμους» μηχανισμούς που ακολούθησαν- ήταν η ενεργός συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η παροχή της βοήθειας υπό τη μορφή διμερών δανείων, η θέση αυστηρών πολιτικών όρων από τους δανειστές στη δανειζόμενη χώρα και η εκκίνηση της διαδικασίας διαμόρφωσης κάποιου είδους «οικονομικής διακυβέρνησης».
Euro2day 6/9/2011 
Τώρα που έφυγε, μπορούμε να το πούμε: ο φετινός Αύγουστος μας έκοψε τα λίγα φτερά που μας είχαν απομείνει. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στην Ευρώπη, ακόμα και στην παγκόσμια οικονομία. Η σχετική ευφορία μετά τη συμφωνία κορυφής της 21ης Ιουλίου –με τη νέα βοήθεια προς την Ελλάδα και το νέο σχέδιο για την «οικονομική διακυβέρνηση» της Ευρώπης- πολύ γρήγορα θάφτηκε κάτω από 4 μείζονες εξελίξεις, ανατρεπτικές του κλίματος, αλλά, φοβούμαι, διόλου απρόβλεπτες ενόψει της παγκόσμιας διαχείρισης της κρίσης.
Μια ορθόδοξη απάντηση στο Μοχάμεντ
Σε άρθρο του στους Financial Times (δημοσιεύθηκε στο Euro2day στις 15 Ιουλίου), ο Mohamed El-Erian, που αυτοσυστήνεται ως “chief executive & co-chief investment officer” της εταιρίας Pimco (άλλος ένας investor, λοιπόν), προβαίνει σε μια σειρά από παρατηρήσεις και προτάσεις για το πρόβλημα της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Επειδή κι από παρατηρήσεις και από προτάσεις έχουμε υπερ-χορτάσει, χωρίς μάλιστα να βλέπουμε ιδιαίτερη βελτίωση, καλό θα ήταν ίσως να «απαντήσουμε» στον συγκεκριμένο αρθρογράφο, μήπως και εξοικονομήσουμε παρόμοιες συμβολές στο μέλλον.
ΤΑ ΝΕΑ 14/7/2011 
Μου είναι δυσάρεστο να προσθέτω τη φωνή μου σε απαισιόδοξα καταγγελτικές διαπιστώσεις, ιδίως όταν αφορούν κάτι που πονάω και στο οποίο πιστεύω, όπως είναι η Ευρώπη. Ακόμα περισσότερο, όταν έχω την αίσθηση ότι τώρα πια τέτοιες «καταγγελίες» τείνουν να γίνουν του συρμού, ενώ προσωπικά μιλώ από καιρό για φαινόμενα που εκκολάπτονται απρόσκοπτα μέσα σε γενική, ως τη στιγμή της κρίσης, αδιαφορία. Όμως, ακόμα κι έτσι, είναι αναγκαίο να οικτίρει κανείς την αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ηγετών της. Γιατί τα γεγονότα είναι μπροστά μας, πεισματάρικα όσο και εύγλωττα.
www.metarythmisi.gr (20/6/2011) 
Μέσα στην κρίση, η απάντηση, ανάλογα με τα σενάρια που εμφανίζονται αυτή τη στιγμή ως πιθανά, θα μπορούσε να δοθεί με μία, με δύο ή με τρεις λέξεις: πουθενά – στον τοίχο – στην οικονομική διακυβέρνηση.
Το «πουθενά» συνιστά αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «γκρίζο» σενάριο:
Social Media