Έμαθα το αντίθετο της κρίσης: λέγεται Κίνα. Όχι λόγω πλούτου, που δε φαίνεται, παρά τον απίθανο εκσυγχρονισμό μιας γιγαντούπολης σαν το Πεκίνο. Ούτε καν λόγω μεγεθών, που δεν καταπιέζουν, λόγω της ηρεμίας, και διόλου μαλθακότητας, των ανθρώπων. Αλλά λόγω κίνησης, ενέργειας, δυναμισμού, αισιοδοξίας. Τεράστιες ανισότητες, ατελέστατη δημοκρατία, πολλά να γίνουν, αλλά όλα είναι πιθανά, όλα μπροστά. Η απόσταση και η διαφορά μεγαλώνουν τον πόνο και την απογοήτευση για όσα γίνονται αυτές τις μέρες στην Ελλάδα –όλα εκτός από το μπάσκετ.
ΝΕΑ 14/5/2012Οι στιγμές είναι τόσο κρίσιμες που απαγορεύουν τις υπεκφυγές, τα μισόλογα, ακόμα και τις παρενθέσεις. Ο τόπος βρίσκεται μπροστά σε τρία πολιτικά διλήμματα, που θα κρίνουν την πορεία του και που είναι πολύ πιθανό, τις αμέσως προσεχείς μέρες, να μεταβληθούν σε αδιέξοδα. Η διάσωση της μικρής πιθανότητας αναστροφής που μας απομένει πιστεύω ότι περνάει μέσα από την ανάδειξη όχι μόνο της κρισιμότητας αλλά και της ουσίας των ζητημάτων.
Αν δεχτούμε ότι δεν είναι δυνατόν να έχουμε συνέχεια εκλογές μέχρι να έρθει το «τέλειο» αποτέλεσμα κι επίσης ότι καλύτερα μια χώρα να έχει κυβέρνηση, ιδίως στα πολύ δύσκολα, παρά να μην έχει, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε από ποιον, ή ποιους, και πότε, θέλουμε να κυβερνηθούμε.
NEA 30/4/2012
Η 6η Μαΐου ίσως να μην αλλάξει αμέσως το πρόσωπο της Ευρώπης. Μέσα όμως από τρεις, ταυτόχρονες όσο και εντελώς διαφορετικές, εκλογικές αναμετρήσεις, θα προσδιορίσει, σε μεγάλο βαθμό, την πορεία της. Το ενδιαφέρον, όσο και ανησυχητικό, είναι ότι, ενώ το αποτέλεσμα των εκλογών είναι λίγο – πολύ αναμενόμενο, η έκβαση της ευρύτερης μάχης παραμένει εντελώς μετέωρη.
Η διαφαινόμενη εκλογή του Φρανσουά Ολάντ στις γαλλικές προεδρικές εκλογές διαθέτει ισχυρή παραδειγματική σημασία. Λόγω της εγγενούς θέσης της Γαλλίας στο ευρωπαϊκό σύστημα, κάθε κυβερνητική αλλαγή σημαίνει δυνατότητα αναπροσδιορισμού του γερμανο-γαλλικού «άξονα», ο οποίος, όσο κι αν τα τελευταία χρόνια γέρνει επικίνδυνα, δεν παύει να αποτελεί τη μηχανή της ασθμαίνουσας αλλά προφανώς απαραίτητης ευρωπαϊκής ενοποίησης
“Νέοs Επενδυτήs” 21/4/2012 Είναι η απόλυτη κοινοτοπία αλλά είναι αλήθεια: ο χώρος της οικονομίας περιμένει από τις εκλογές, δηλαδή από την επόμενη μέρα τους, γνώση του πώς θα πορευθεί η χώρα. Σταθερότητα των όρων του παιχνιδιού: με τι πρόγραμμα (πέρα από το Μνημόνιο), σε ποιες πολιτικές βάσεις, με ποιες προτεραιότητες (τα όποια αποτελέσματα θα φανούν το 2013, αλλά όλα θα κριθούν το 2012), μέσα από ποιες, κυρίως, μεταρρυθμίσεις (θα γίνει επιτέλους η «μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση»; Και θα εγγυηθεί η νέα κυβέρνηση ότι δεν θα αλλάξει, τουλάχιστον για όσο διαρκεί η θητεία της;). Σταθερότητα των όρων διακυβέρνησης: θα υπάρξει σχέδιο, ενότητα και κίνηση προς τα εμπρός σε ένα σχήμα που, εκ των πραγμάτων, όχι μόνο δεν θα είναι μονολιθικό αλλά και θα ενώνει, για πρώτη φορά σε μακροχρόνια βάση, αντίπαλους για την εξουσία και εντελώς διαφορετικά ρεύματα σκέψης; Ή θα μπούμε –και πόσο γρήγορα;- σε έναν κύκλο εκλογολογίας, καχυποψίας, αλληλοεξουδετέρωσης, που, βέβαια, θα «αποτελειώσει» τις αγορές; Σταθερότητα στο τραπεζικό και στο χρηματιστηριακό σύστημα: θα σταθούν πραγματικά στα πόδια τους μετά την ανακεφαλαιοποίηση οι τράπεζες, ώστε να αιμοδοτήσουν τις επιχειρήσεις και να πείσουν Έλληνες και ξένους να επενδύσουν, δηλαδή να ξανα-ελπίσουν, στην Ελλάδα; Σταθερότητα στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό: θα βάλει η νέα κυβέρνηση, με τις πράξεις της, τέλος στην όποια συζήτηση για έξοδο από το ευρώ και θα ξαναχτίσει μια χαμένη, όσο και αναγκαία, ευρωπαϊκή αξιοπιστία; Τα ερωτηματικά είναι πολλά και αμείλικτα και οι απαντήσεις δεν είναι δυνατό να αργήσουν.
www.metarithmisi.gr 9/5/2012Με τις γαλλικές και τις ελληνικές εκλογές της 6ης Μαΐου, η Ευρώπη είναι πιθανό να αλλάξει πρόσωπο περισσότερο από τις δύο χώρες που άλλαξαν κυβέρνηση. Η κατεύθυνση της αλλαγής είναι ακόμα μετέωρη. Φάνηκε, όμως, το νέο όριο που θα διαχωρίζει, από δω και μπρος, την προοδευτική από την συντηρητική στάση, τη φιλευρωπαϊκή από την εθνοκεντρική πολιτική, το εφικτό από το ανέφικτο.
ΔΙΑΒΑΖΩ Μαίου 2012 Ως αναγνώστης Η φιλοδοξία να ειπωθούν όλα σε ένα βιβλίο δεν είναι νέα. Σπάνια είναι η δικαιολόγηση της φιλοδοξίας από το αποτέλεσμα της συγγραφικής προσπάθειας και, ακόμα περισσότερο, η επιτυχία του εγχειρήματος. Επιτυχία πάντα σχετική, φυσικά: σε ένα τέτοιο βιβλίο η ατέλεια είναι όχι μόνο σύμφυτη αλλά κατά κάποιο τρόπο και απαραίτητη. Σημασία έχει η τελική ισορροπία: ανάμεσα στη μορφή και τη σύνθεση, την τεχνική και την αυθεντικότητα, τις επιρροές και την πρωτοτυπία.
Η επιλογή του θέματος είναι η βασιλική οδός για να οδηγηθεί, ή να γλιστρήσει, κάποιος στο μυθιστόρημα-κόσμο. Είναι προφανές ότι εκεί θα καταλήξει ένας συγγραφέας που αρχίζει να μιλά για μια ολόκληρη εποχή, μέσα από την οπτική της Ιστορίας αλλά και συγκεκριμένων προσώπων, σε πολλά επίπεδα, με πολλές παρεκβάσεις, με αναφορές σε υπαρκτά και ανύπαρκτα πρόσωπα. Εξίσου πιθανό είναι το οικοδόμημα να μη σταθεί στα πόδια του: η αίσθηση του μπουκώματος, ότι τα έχουμε όλα ξανακούσει, ότι το δημιούργημα καταβροχθίζει το δημιουργό καραδοκούν συχνά από τον τίτλο τον ίδιο και μετά σε κάθε σελίδα, σε κάθε παράγραφο. Ιδίως στιες μέρες μας που η μόδα του φανταστικο-ιστορικού μυθιστορήματος-ποταμού, μαζί με την αίσθηση (που δίνει ιδίως ο στρόβιλος της τεχνολογίας) ότι τα ξέρουμε όλα, και μαζί με την επίθεση που δέχεται η ίδια η φόρμα του μυθιστορήματος από τα εκατομμύρια των κουρσάρων της, έχουν κάνει και τους συγγραφείς και τους αναγνώστες πιο κυνικούς.
Μεγάλος πρόλογος. Που δικαιολογείται ίσως μόνο από το ότι ετοιμάζει για μια από τις σπάνιες στιγμές που όλα αυτά τα δύσκολα πραγματώνονται με τρόπο σχεδόν φυσικό. Ο νέος, σε ηλικία όσο και στα γράμματα, Βέλγος συγγραφέας Πάουλ Βεράχεν έγραψε ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να πέσει σε όλες τις παγίδες:
Social Media