krimaia5 Αυτό το έργο έχει μέσα του, εκδηλωμένη ή εν δυνάμει, κάθε μορφή σύγκρουσης: πολιτισμών (Ανατολή – Δύση), νομικού πλαισίου (συνταγματικοί κανόνες – αυτοδιάθεση), ηγετών (Πούτιν – Ομπάμα – Μέρκελ), πεδίου επίλυσης (ΟΗΕ – γεωπολιτικοί συσχετισμοί). Είναι, κυριολεκτικά, ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος –όποιος και να «κερδίσει», η διεθνής κοινότητα θα χάσει περισσότερα. Κυρίως όμως αποτελεί την αναγκαστική «ευκαιρία» για μια αναμέτρηση της «πλευράς του Κράτους Δικαίου» με τη δεύτερη σε επικινδυνότητα και ισχύ ημι-δημοκρατία, τη Ρωσία. Η ώρα και της πρώτης, της Κίνας, δεν θα αργήσει.    

Μεταρρύθμιση 02/04/2014

tsipras Χειρότερη από τη θεσμική απείθεια είναι η θεσμική κοροϊδία. Και χειρότερη από την κοροϊδία, η υποκρισία. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξάντλησε, με τις κινήσεις του αυτού του Σαββατοκύριακου, και τα τρία στάδια. Και ενώ απέτυχε τελικά να βλάψει την κυβέρνηση και τη χώρα, είναι πιθανό να έθαψε οριστικά την αξιοπιστία του ως κόμματος εξουσίας.

Απείθεια: το Σύνταγμα και ο Κανονισμός της Βουλής απαγορεύουν με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο την κατάθεση πρότασης δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης (που θα πει: κατά της κυβέρνησης συνολικά ή κατά οποιουδήποτε μεμονωμένου μέλους της) πριν κλείσουν έξι μήνες από την απόρριψη της προηγούμενης πρότασης δυσπιστίας (απόρριψη και όχι απλώς κατάθεση, γιατί αν κατατεθεί και γίνει δεκτή η μομφή, τότε πέφτει η κυβέρνηση και παύει να μετράει το εξάμηνο). Η κατάθεση τέτοιας πρότασης πριν από τη λήξη του εξαμήνου, ασχέτως του ποιος και με τι διαδικασία θα αποφανθεί για το απαράδεκτο, συνιστά αφεαυτής ασύγγνωστη παραβίαση του Συντάγματος, δηλαδή των κανόνων του πολιτειακού παιχνιδιού.

arxi ΝΕΑ, 24/03/2014 

Την προηγούμενη Τετάρτη βρισκόμουν στο Παρίσι για τις ανάγκες της δουλειάς μου. Όταν ανακοίνωσα στους συναδέλφους μου από τις λοιπές Επιτροπές Κεφαλαιαγορών της Ευρώπης τη συμφωνία που είχε επιτύχει η Ελλάδα με την τρόικα, εκείνοι ξέσπασαν, για πρώτη φορά από την αρχή της κρίσης, σε ένα αυθόρμητο χειροκρότημα.

Τι είναι αυτό που καθιστά εμφανή ακόμα και σε τρίτους την εν δυνάμει ιστορικότητα της στιγμής; Τρία πράγματα νομίζω: η συμφωνία της 18ης Μαρτίου –τέσσερα χρόνια παρά μία βδομάδα από τη δημοσιοποίηση του «ελληνικού σχεδίου σωτηρίας»- δεν αφορά μια απλή δόση αλλά επισφραγίζει μια ολόκληρη σειρά επιδόσεων’ εμπεριέχει σιωπηρά αλλά σαφώς «λύσεις» και σε άλλα επίπεδα΄ μεταθέτει σε μεγάλο βαθμό την από εδώ και μπρος πορεία της Ελλάδας στην ίδια την Ελλάδα. Η ίδια η δυσκολία των πολύμηνων διαπραγματεύσεων επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω: οι εταίροι μας ζύγισαν και μέτρησαν πάρα πολύ εάν θα δεχθούν το πρωτογενές πλεόνασμα ως μεγαλύτερο του αναμενομένου επίτευγμα και ως βάση για άσκηση εθνικής πολιτικής΄ εάν θα θεωρήσουν ασφαλή τα μεγέθη σχετικά με τις ανάγκες για την ανα-ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών΄ εάν θα αποδεχθούν ότι στις μεταρρυθμίσεις έχει γίνει, παρά τις υστερήσεις, ένα ποιοτικό άλμα΄ εάν αποτελεί ρεαλιστικό ενδεχόμενο η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές΄ και εάν, με βάση όλα τα παραπάνω, έχει έρθει, σε δεύτερο αλλά όχι μακρινό χρόνο, η στιγμή για ριζική αντιμετώπιση του μόνου εναπομείναντος εκτός στόχων πεδίου, του χρέους.

weakeurope Μεταρρύθμιση 19/03/2014

Πονάει αλλά είναι ολοφάνερο: η Ευρώπη δεν ζυγίζει όσο το βάρος της στη διεθνή σκακιέρα –ούτε οικονομικά, ούτε πολιτικά, ούτε διπλωματικά. Η κρίση της Κριμαίας ήταν ένα ακόμα καρφί, η πορεία προς τις ευρωεκλογές μια μόνιμη υπενθύμιση.

Αδύναμη απέναντι στη βία του αυταρχικού –αποσβολωμένη αλλά διαφορετική απέναντι στον Πούτιν- είναι άραγε αυτό λόγος θλίψης; Και όχι και ναι. Όχι γιατί αυτή είναι η ταυτότητα της Ευρώπης: το κράτος δικαίου, η μη βία, η επίλυση δια της λογικής και των συμβιβασμών, οι αξίες του ουμανισμού, η αντίσταση μέσα από τον πολιτισμό. Αυτή η ταυτότητα –αυτή η διαφορά- την καθιστά, ακόμα, παρά τα προβλήματα της –προβλήματα αρτηριοσκλήρωσης περισσότερο από ό,τι κακής υγείας- πεδίο έλξης και μίμησης, κυρίως από αυτούς που διψάνε για αέρα ελευθερίας: Ανατολικοευρωπαίους χτες, Ουκρανούς σήμερα, Τούρκους αύριο. Αυτή η ταυτότητα αντανακλάται στα πιο προηγμένα δημοκρατικά συστήματα στον κόσμο και σε έναν τρόπο ζωής που σέβεται την ανθρώπινη προσωπικότητα περισσότερο από πουθενά αλλού.

Tartt Δε βγαίνουν κάθε χρόνο, ούτε κάθε πενταετία, ακόμα και από την πιο πληθωρική και δυναμική λογοτεχνία της εποχής μας, την αμερικανική. Ο μυστηριώδης χαρισματικός νάνος του «Perfect History», η  Dona Tartt, έγινε, κατά τη διάρκεια μιας άλλης πολύ λιγότερο τέλειας αλλά ακόμα πιο συναρπαστικής ιστορίας, του «Goldfinch», ένας Ντίκενς του 21ου αιώνα με μπόλικες αμφεταμίνες. Οι περιπέτειες του νεαρού Τεό και του ζωγραφικού αριστουργήματος που (νομίζει ότι) κλέβει και προστατεύει,  θα μπορούσε άνετα να γλιστρήσει στην απιθανότητα και το μελό. Έχει ελάχιστα τέτοια στοιχεία (ιδίως στο τέλος), φτιάχνοντας κατά τα άλλα ένα κόσμο μαζί ανθρώπινο και μαγικό, γήινο και πετούμενο.   

 

Βιογραφικό

  • Βιογραφικό

    Γεννήθηκα το 1962 στην Αθήνα, από πατέρα δικαστή (τρίτη γενιά νομικών στην οικογένεια και μάλλον τελευταία) και μητέρα αρχαιολόγο, με πελοποννησιακή, εξ αμφοτέρων, καταγωγή.

    Περισσότερα...