Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η έξοδος από την κρίση
ΤΑ ΝΕΑ 2/02/2010
Με την όψιμη αποκάλυψη του βάθους του δημοσιονομικού και εν γένει οικονομικού προβλήματος της Ελλάδας, όλοι γνωρίζουμε πλέον ότι, αν η πολιτική τάξη δεν δράσει εντελώς διαφορετικά από ό,τι μας έχει συνηθίσει, η χώρα θα οδηγηθεί σε ανεπίστρεπτη –και όχι μόνο οικονομική- παρακμή. Είναι ασφαλώς άδικο που αυτή την κατάσταση καλείται να αντιμετωπίσει, υπό ασφυκτικούς μάλιστα όρους, μια κυβέρνηση νέα και αμέτοχη στην πέρα από κάθε λογική διόγκωση των προβλημάτων. Αυτός είναι όμως ο νόμος της πολιτικής. Κι είναι ένας νόμος που μπορεί να λειτουργήσει θετικά: γιατί αυτή η κυβέρνηση, σε αντίθεση με την προκάτοχό της, έχει σωστούς προσανατολισμούς. Το ζήτημα είναι η στάση να μετατραπεί χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση σε δράση.
www.ppol.gr, 25/01/2010
Με το ξεκίνημα της φετινής χρονιάς, το μεγάλο πρόσωπο της προηγούμενης βρίσκεται σε απρόβλεπτες δυσκολίες. Ο Μπαράκ Ομπάμα περνάει τα μέτρα του με το σταγονόμετρο, βλέπει τη δημοτικότητα του να πέφτει (κοντά στο 50%, κακό σκορ για ένα μόνο χρόνο θητείας) και το κόμμα του έχασε χτες μια από τις πιο «σίγουρες» έδρες στη Γερουσία. Η μεταρρύθμιση της υγείας, από την οποία σε μεγάλο βαθμό θα κριθεί όλη η θητεία, βρίσκεται αίφνης σε μεγάλο κίνδυνο, οι λογής φανατικοί και αντιδραστικοί (από τους ρατσιστές ως τους τηλε-απόστολους, από τους «επαναστάτες του τσαγιού» ως τους πολέμιους των αμβλώσεων και από το Ρας Λίμπο ως τη Σάρα-Ποτέ-Αλλά- Πάλιν) πήραν φόρα, Αμερικανοί στρατιώτες πεθαίνουν κάθε μέρα στο Αφγανιστάν και ο διεθνής Τύπος άρχισε, με την ίδια ευκολία που τον έχτισε, να γκρεμίζει το «μύθο Ομπάμα».
Περιοδικό «Διεθνής & Ευρωπαϊκή πολιτική», Τεύχος 10
Οι ευρωεκλογές του 2009 πέρασαν -όπως πέρασαν: με πολύ μεγάλη αποχή, φόβο μπροστά κρίση, λίγη συζήτηση για την Ευρώπη, νίκη της κεντροδεξιάς-, η Συνθήκη της Λισαβόνας έρχεται -όσο έρχεται: με το δεύτερο ιρλανδικό δημοψήφισμα τον Οκτώβριο και τρεις ακόμα χώρες να μην έχουν ολοκληρώσει τη διαδικασία επικύρωσης (στην Πολωνία και την Τσεχία επιφυλάσσονται οι ίδιοι οι Πρόεδροι, στη Γερμανία, μετά την πρόσφατη απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου[1], απαιτούνται κάποιες νομοθετικές αλλαγές πριν από την προεδρική υπογραφή). Εν τω μεταξύ η νέα θητεία των κοινοτικών οργάνων άρχισε -υπό το θεσμικό σχήμα της Συνθήκης της Νίκαιας και με την πιθανότητα -γρήγορης αλλά όχι αυτόματης- μετάβασης στο σχήμα της Λισαβόνας. Η προσπάθεια να δούμε σήμερα ποιο θα είναι αυτό το νέο σχήμα, ειδικά όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των τριών βασικών πολιτικών οργάνων της Ένωσης, δεν αποτελεί άσκηση επιστημονικής φαντασίας: η Λισαβόνα είναι πολύ κοντά, ακόμα όμως και αν δεν τεθεί σε εφαρμογή, το πνεύμα της έχει ήδη εμποτίσει -και θα επηρεάσει- τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η μετάβαση, εξάλλου, θα είναι τόσο απότομη μέσα στο χρόνο, που τώρα είναι η στιγμή να σταθούμε στις νομικές και πολιτικές επιπτώσεις της.
«ΔΙΑΒΑΖΩ», Τεύχος 501, Φεβρουάριος 2010
Τούτες τις μέρες δεν έκλεισε μόνο ένα έτος αλλά και μια δεκαετία, η πρώτη ενός άλλου, αλλά ήδη όχι τόσο νέου, αιώνα. Οι δεκαετίες είναι στρογγυλές, προσφέρονται για απολογισμούς, οι αιώνες ακόμα στρογγυλότεροι, προκαλούν για συγκρίσεις και ανακαλύψεις. Η πρώτη, λοιπόν, δεκαετία, του 21ου αιώνα σφραγίστηκε στην παγκόσμια λογοτεχνική σκηνή από το όνομα ενός σπάνιου αστεριού που δεν υπάρχει πια, ενός συγγραφέα που πριν δέκα χρόνια δεν τον ήξερε κανείς και σήμερα όλοι έχουν ακούσει. Η περιγραφή και ιδίως το όποιο ισχνό μυστήριό της δεν μπορεί να αφορά κανέναν άλλον από το Χιλιανό Ρομπέρτο Μπολάνιο.
Social Media