Στη χώρα στην οποία ο αδελφός θεωρείται «οικογενειοκρατία», ο υιός όμως όχι. Στη χώρα στην οποία η αξιωματική αντιπολίτευση δαιμονοποιεί το Μνημόνιο, αλλά ο εκλεκτός της Δήμαρχος της Αθήνας προτείνει ένα Μνημόνιο για τους ΟΤΑ. Στη χώρα όπου η απαγόρευση του καπνίσματος αποτελεί απλώς ευκαιρία ηρωικής εξόδου (στα πεζοδρόμια). Ε, σε μια τέτοια χώρα δεν προκαλεί εντύπωση που εκατοντάδες αγρότες συνωστίζονται για μια άδεια φωτοβολταϊκού και για την αυθημερόν μετατροπή τους σε επενδυτές. Στο ξέφραγο χωράφι τους, στην ξέφραγη χώρα.
 |
 |
Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησαν –κατά σύμπτωση μαζί- τα δύο νέα βιβλία μου. Απευθύνονται σε εκείνους τους ρέκτες της εμβάθυνσης στην πολιτική και θεσμική ζωή, που αποτελούν ανέκαθεν τους προνομιακούς συνομιλητές μου. Το πρώτο, «Τα θεσμικά της κρίσης», περιλαμβάνει κείμενα για το μηχανισμό βοήθειας, το Μνημόνιο, τα μέτρα και τους χειρισμούς της κυβέρνησης, τη λειτουργία ή μη λειτουργία του ελληνικού πολιτικού συστήματος και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη σχέση πολιτικής και οικονομίας. Το δεύτερο, ο «Οδηγός για Λισαβόνα», αναφέρεται στο νέο θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη «Συνθήκη της Λισαβόνας», που δεν της λείπουν οι φιλοδοξίες αλλά, ούτε, ήδη οι δυσκολίες (στη διαχείριση, ακριβώς, της κρίσης). Στόχος η γνωριμία με τους νέους θεσμούς, η αναμέτρηση με την ουσία του περιεχομένου τους, το κέντρισμα του ενδιαφέροντος και των «μη ειδικών». Με δεδομένο ότι πάντα η χαρά του συγγραφέα είναι η επικοινωνία με τους αναγνώστες του, περιμένω τα σχόλια και τις ιδέες σας –ηλεκτρονικά ή άλλως πως. Με ευχές για καλή ανάγνωση και κυρίως καλό καλοκαίρι.
Τα Νέα 31/08/2010
Το φθινόπωρο που αρχίζει όλοι γνωρίζουμε ότι θα είναι αποφασιστικό, όπως όλοι γνωρίζουμε και τα τρία πράγματα που αναμένονται από την κυβέρνηση: αποτελέσματα, αποτελέσματα, αποτελέσματα. Εύκολη διαπίστωση αλλά δυσκολότατο έργο σε μια πρωτοφανή από πολλές απόψεις περίοδο. Πώς μπορεί να συνδυασθεί μια πολύ σκληρή –αλλά και εξίσου απαραίτητη- δημοσιονομική εξυγίανση με την αποφυγή διάρρηξης του κοινωνικού ιστού; Πώς μπορεί μια κυβέρνηση που δεν είναι κύρια των επιλογών της να δημιουργήσει στο κοινωνικό σώμα την αίσθηση ότι ακούει και λαμβάνει υπόψη τις αγωνίες του; (πόσο μάλλον όταν πρόκειται για αγωνίες επιβίωσης). Και πώς μπορεί αυτό το κοινωνικό σώμα να αποφασίσει να μπει αποφασιστικά στο παιχνίδι (το οποίο, αλλιώς, δεν υπάρχει ούτε η μικρότερη πιθανότητα να κερδηθεί), όταν από αυτό, μέχρι στιγμής, βλέπει 99% πόνο και δάκρυα και 1% ελπίδα; (οι φίλοι μου ανέκαθεν με θεωρούσαν αισιόδοξο). Προσωπικά έναν μόνο τρόπο βλέπω: να αντικατασταθεί η συζήτηση και η μέριμνα για το Μνημόνιο από τη συζήτηση και την πράξη για υπέρβαση του Μνημονίου.
www.euro2day.gr, 30/07/2010
Το Μνημόνιο ρυθμίζει τη ζωή μας, άρα θα το πάρουμε αναγκαστικά μαζί μας και στις διακοπές. Φίλο δεν θα το κάνουμε, αλλά, για να μας φοβίζει λιγότερο, δεν θα ήταν ίσως άχρηστο να το γνωρίσουμε καλύτερα, απαντώντας στα ερωτήματα που απασχολούν τους περισσότερους πολίτες.
1. Μπορούσε να αποφευχθεί;
Το Μνημόνιο συνδέεται άρρηκτα με το μηχανισμό (δανειακής) βοήθειας που δημιουργήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση στην αρχή γενικά και, στη συνέχεια, μετά από επίσημο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης, κινητοποιήθηκε ειδικά για τη χώρα μας. Αποτελεί ένα περίγραμμα δεσμευτικών πολιτικών κινήσεων, από τις οποίες εξαρτάται η σταδιακή εκταμίευση των ποσών του δανείου, κατά τα πρότυπα αντίστοιχων «σχεδίων βοήθειας» εκ μέρους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Από αυτή την άποψη, εφόσον χρειασθήκαμε τη βοήθεια, δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε πολιτικούς όρους τύπου Μνημονίου, δεν ήταν όμως αναγκαστικό να οδηγηθούμε στους συγκεκριμένους όρους (κάτι στο οποίο συνέβαλε η ατολμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και η έλλειψη προηγουμένου. Χαρακτηριστικό είναι ότι στην περίπτωση της Ουγγαρίας υπάρχει «συμφωνία στόχων» με το ΔΝΤ, όχι όμως αναλυτικό Μνημόνιο σαν το ελληνικό, κάτι που κατέστησε δυνατή την πρόσφατη «ανταρσία» της νέας ουγγρικής κυβέρνησης).
Social Media