Ένα βροχερό βράδυ, ένα καλλιτέχνης – διανοητής σε ώρα εργασίας, διασχίζοντας ένα σκοτεινό δρόμο σε μια λαϊκή γειτονιά, τραυματίζεται θανάσιμα από ένα δικυκλιστή των σωμάτων ασφαλείας. Για έναν σκηνοθέτη περισσότερο της ιστορίας του κινηματογράφου παρά του σκέτου κινηματογράφου, του συμβολισμού και της εικόνας παρά των λόγων και της δράσης, της κρυμμένης παρά της φανερής Ελλάδας, της πιο εύκολης συνεννόησης με το εξωτερικό παρά με το εσωτερικό, δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από αυτή που του έκανε η ζωή μιμούμενη την τέχνη του.
Η μαζική υποβάθμιση της πιστοληπτικής βαθμολογίας της Ευρωζώνης από τον οίκο αξιολόγησης Standard & Poor’s πέρασε μάλλον απαρατήρητη στη χώρα μας μέσα στην αγωνία για το PSI και τις εσωκομματικές εξελίξεις. Κακώς. Γιατί, περισσότερο από το ίδιο το γεγονός, σημασία έχει τι αποκαλύπτει και τι προετοιμάζει.
Η S & P προέβη σε επαναξιολόγηση όλων των κρατών, πλην της «εκτός κατηγορίας» Ελλάδας.
Κανένα ξεκίνημα δεν είναι δυνατό χωρίς την ελπίδα της καλυτέρευσης –το καλύτερο δεν είναι, όπως συχνά λέγεται, ο εχθρός μόνο του καλού αλλά και της στασιμότητας. Η ελπίδα, όμως, για να έχει νόημα, θα πρέπει να βασίζεται αφενός στα γεγονότα και αφετέρου στη διδαχή από την εμπειρία. Να λοιπόν οι μπούσουλές της: να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι και να μαθαίνουμε από το παρελθόν –και ιδίως από τα λάθη μας.
(δημοσιεύτηκε στον ετήσιο τόμο του περιοδικού "Επίλογος")
Μια φορά κι έναν καιρό έκανε διαρκώς καλό καιρό στο δάσος. Τα ζώα συνήθισαν γρήγορα σε αυτή την κατάσταση, που έφθασε να τους φαίνεται φυσιολογική. Έβρισκαν σχετικά εύκολα φαϊ -χωρίς βέβαια αυτό να τους κάνει να πάψουν να σκοτώνονται μεταξύ τους-, χαίρονταν τη σχεδόν μόνιμη λιακάδα, έφτιαχναν τις φωλιές και τα σπίτια τους εκεί όπου ήθελαν (σε εποχές ανάπτυξης υποχωρεί η πολεοδομική επαγρύπνηση απανταχού της γης), δανείζονταν με καλούς όρους και χωρίς ερωτήματα από τον θησαυροφύλακα κύριο Κούνελο (η διάκριση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού δεν ήταν πολύ ανεπτυγμένη στο δάσος και η ανάπτυξη την κατέστησε ακόμα πιο άχρηστη). Από την ικανοποίηση έτειναν να στέλνουν και να ξαναστέλνουν στην εξουσία, εναλλάξ και σε τακτά χρονικά διαστήματα, τους εκπροσώπους των δύο μεγάλων οικογενειών-κομμάτων, τους Χλωροφύλληδες (Πράσινους) και τους Υδάτινους (Γαλάζιους).
ΔΙΑΒΑΖΩ Iανουαρίου 2012 
Ως αναγνώστης Αν και ανέκαθεν φιλευρωπαϊστής, δεν ήμουν, μέχρι πριν από λίγο καιρό, φεντεραλιστής. Ως μαθητής του Δημήτρη Τσάτσου, πίστευα –και πιστεύω- ότι την πολιτική και αισθητική ομορφιά της ευρωπαϊκής ιδέας κάνει κυρίως η «συνεργασία μέσα στη διαφορετικότητα» και ότι η ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα του πολλαπλού –και πολλών επιπέδων- συνδέσμου κρατών και λαών θα έχανε αν εγκαταλειπόταν για χάρη του πιο γραμμικού σχήματος της ομοσπονδίας.
Social Media