Για να μην ξεχνιόμαστε: ο «Νικολά» δεν είναι άλλος από τον νευρόσπαστο, επιφανειακό, αυταρχικό, όπου-φυσάει-ο-άνεμος Σαρκοζί του υποβιβασμού του επιπέδου της γαλλικής πολιτικής ζωής (για τον οποίο ετοιμάζεται να πληρώσει με ήττα στις επερχόμενες περιφερειακές εκλογές). Και ο «Μπαράκ», ακόμα κι αν αποδειχτεί λιγότερο «κολλητός» μας, και παρά τα προβλήματά του, είναι ο άνθρωπος που έδωσε ποιότητα κι ανάσα στην αμερικανική και την παγκόσμια πολιτική σκηνή. Άλλο πώς φέρονται οι ηγέτες απέναντί μας κατά περίσταση και άλλο ποιοι πραγματικά είναι.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», 3 Μαρτίου 2010
Σήμερα που επισήμως περνάμε από την πρώτη φάση της κρίσης –της συνειδητοποίησης και του φόβου- στη δεύτερη –της εξειδίκευσης και του πόνου- ψάχνουμε κάπου να πιαστούμε μπας και πραγματοποιήσουμε την υπό τύπο εντολής ευχή του κυρίου Όλι Ρεν. Δεν υπάρχουν και πολλές πηγές άντλησης. Η πρώτη είναι της μοιρολατρίας: «Κουράγιο, δυο χρόνια μας μείνανε», ή «Κουράγιο, τα δύσκολα δεν ήρθαν ακόμη». Η δεύτερη, που χρειάζεται περισσότερη φαντασία, είναι η πηγή της ανοικοδόμησης, της κρίσης ως ευκαιρίας. Κι αν στην οικονομία τα πράγματα φαίνονται εξαιρετικά δύσκολα –γιατί οι αδυναμίες είναι δομικές και γιατί η αναγκαστική λιτότητα αφήνει αναγκαστικά ελάχιστα περιθώρια ανάπτυξης-, υπάρχει ένας παράπλευρος τομέας στον οποίο αχνοφέγγει κάποια ελπίδα.
TA NEA
Έρχονται κάποιες στιγμές που οι λαοί αναμετρώνται με τον εαυτό τους. Οι περισσότεροι καταλαβαίνουμε ότι αυτή η στιγμή ήρθε για μας. Μας έτειναν έναν καθρέφτη που δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε και τώρα πρέπει να αποφασίσουμε αν το πρόσωπο που βλέπουμε πρέπει να το πολεμήσουμε ή να το υπερασπιστούμε. Ή, όπως πιστεύω, να το υπερασπιστούμε αλλάζοντας όχι τα χαρακτηριστικά αλλά τη φυσιογνωμία του.
«ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Μάρτιος 2010
Ανήκω σε εκείνους που χαιρετίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη το άνοιγμα της συζήτησης –και την παρουσίαση των πρώτων επίσημων κατευθύνσεων- για την αλλαγή σε βάθος του εκλογικού συστήματος. Όχι μόνο γιατί αποτελούσε από τις κεντρικές προεκλογικές δεσμεύσεις του ΠΑΣΟΚ. Ούτε μόνο γιατί είναι μια αλλαγή που αν δεν πραγματοποιηθεί στην αρχή μιας κυβερνητικής θητείας, όσο δύσκολη και φορτωμένη με άλλα θέματα και να είναι αυτή, έχει ελάχιστες πιθανότητες να ευοδωθεί –η πάροδος του χρόνου και φθείρει και φέρνει πιο κοντά στις επόμενες εκλογές. Αλλά κυρίως για λόγους αρχής: η σημασία του (κάθε) εκλογικού συστήματος για την ποιότητα του (κάθε) κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, η πέραν πάσης αμφιβολίας εξάντληση των ορίων του εκλογικού συστήματος που σχεδόν αδιάλειπτα χρησιμοποιείται στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση και η συνεχής υποβάθμιση του επιπέδου των βουλευτών δημιουργούν έναν εκρηκτικής ευγλωττίας συνδυασμό υπέρ της μεταρρύθμισης. Αρκεί, βέβαια, η σχετική συζήτηση και οι σχετικές αποφάσεις να ληφθούν σε ορθές βάσεις. Τα δεδομένα δημιουργούν υποχρεώσεις. Αν θέσουμε σωστά τα πρώτα, μπορεί να μας οδηγήσουν, ακόμα και στην Ελλάδα, σε λογική εξαγωγή συμπερασμάτων για το τι πρέπει να κάνουμε.
«ΔΙΑΒΑΖΩ», Τεύχος 503, Απρίλιος 2010
Σε εποχές που ξανασυζητάμε για την «εθνική κυριαρχία» μας, καλό θα ήταν τουλάχιστον να γνωρίζαμε –ή να θυμόμαστε- την Ιστορία μας. Ο Αξελός έλεγε ότι η συλλογική μας λειτουργία βασίζεται στο κουτσομπολιό και στη διαρκή απώθηση της «μεγάλης εικόνας». Θα πρόσθετα ότι ως κοινωνία πάσχουμε από ένα ιδιότυπο σύνδρομο «ιστορικής άνοιας» (και όχι άγνοιας): όσο πιο οδυνηρά και διδακτικά είναι κάποια γεγονότα, τόσο πιο γρήγορα τα απωθούμε. Δυο πρόσφατα βιβλία-καταθέσεις μας ξαναφέρνουν στη μνήμη δυο ιδιαίτερα φορτισμένες στιγμές της σύγχρονης πολιτικής μας ζωής, από τις οποίες, φοβούμαι, ελάχιστα διδαχθήκαμε.
Social Media